16 Οκτ2012
25 Σεπ2012
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΔΙΑΚΟΝΟΥ ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΣΤΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΜΑΣ
ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΔΙΑΚΟΝΟΥ
ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΣΤΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΜΑΣ
Χθές, Κυριακή 23 Σεπτεμβρίου, στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς Νέας Σμύρνης ὁ Σεβασμ. Μητροπολίτης μας κ. Συμεών χειροτόνησε σέ Διάκονο τόν κ. Ἰωάννη Πατίτσα.
Ὁ νέος Διάκονος εἶναι ἔγγαμος, ὀδοντίατρος, καί πνευματικό τέκνο τοῦ π. Βασιλείου Τζοβλᾶ. Ὁ π. Ἰωάννης, πνευματικός καρπός τῆς κατηχητικῆς κινήσεως τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς, διετέλεσε Κατηχητής στήν Ἐνορία τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων Νέας Σμύρνης καί ὑπηρέτησε μέ ζῆλο καί ἀφοσίωση γιά ἀρκετά χρόνια ὡς νεωκόρος τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς.
Ὡς Διάκονος θά ὑπηρετήσει στόν Ἱερό Ναό τοῦ ἁγίου Σώστη στή λεωφόρο Συγγροῦ.
Ἡ χειροτονία τοῦ νέου Διακόνου πραγματοποιήθηκε ἐν μέσω πολυπληθοῦς ἐκκλησιάσματος. Ὁ ναός ἦταν κατάμεστος κυρίως ἀπό φίλους καί πνευματικούς ἀδελφούς τοῦ χειροτονουμένου, οἱ ὁποῖοι τόν ἐπευφήμισαν ζωηρά.
Στήν προσφώνησή του ὁ π. Ἰωάννης ἀναφέρθηκε μέ πολλή συγκίνηση στήν πνευματική του πορεία πού τόν ὁδήγησε στή μεγάλη ἀπόφαση νά ἱερωθεῖ καί εὐχαρίστησε θερμά ὅλους ὅσοι τόν στήριξαν στή ζωή του καί τόν χειραγώγησαν πνευματικά.
Στήν ἀντιφώνησή του ὁ Σεβασμ. Μητροπολίτης μεταξύ τῶν ἄλλων ἀνέφερε :
«Ἡ ἱερωσύνη, προσφιλέστατοι ἀδελφοί μου, εἶναι κορυφαῖο χάρισμα τοῦ Θεοῦ. Ἀτίμητο δῶρο τοῦ Κυρίου στήν Ἐκκλησία Του. Ἡ ἱερωσύνη στήν ὁποία ἀξιωνόμαστε νά μετέχουμε οἱ ἄνθρωποι, εἶναι ἡ ἱερωσύνη τοῦ Χριστοῦ μας. Καί μετέχουμε σ᾽ αὐτήν ὄχι γιατί εἴμαστε ἄξιοι, ἀλλά γιατί τό θέλησε ὁ Κύριος. Γιατί Ἐκεῖνος μέ τήν πανσθενουργό χάρη τοῦ Πνεύματός Του, ἡ ὁποία θεραπεύει τήν ἀσθένειά μας καί ἀναπληρώνει τίς ἐλλείψεις μας, πλουτίζει τήν Ἐκκλησία Του μέ τό τρισμέγιστο χάρισμα καί ἀναδεικνύει τούς λειτουργούς καί ποιμένες Της.
Ἐκεῖνος φυτεύει στήν καρδιά ἑνός νέου τήν ἱερατική κλίση. Ἐκεῖνος προετοιμάζει τίς συνθῆκες. Ἐκεῖνος ἐν τέλει ἀπευθύνει τό ἱερό προσκλητήριο. Ἀπό τά χρόνια τῶν ἁγίων Ἀποστόλων μέχρι σήμερα.
Εἶναι χαρακτηριστική ἡ κλήση τῶν πρώτων μαθητῶν Του στίς ὄχθες τῆς λίμνης τῆς Γεννησαρέτ, τήν ὁποία περιγράφει ὁ ἱερός Λουκᾶς στή σημερινή εὐαγγελική περικοπή. «Μή φοβοῦ», ὑπογραμμίζει ὁ Κύριος πρός τόν ἀπόστολο Πέτρο, «ἀπό τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν». Μή φοβᾶσαι, ἀπό τώρα θά ψαρεύεις ἀνθρώπους. Καί ὁ Πέτρος καί οἱ ἄλλοι μαθητές «ἀφέντες ἅπαντα ἠκολούθησαν αὐτῷ» (Λουκ. 5, 10-11).
Εἶναι πολλές οἱ εὐλογίες, ἀγαπητέ μου Ἰωάννη, πού σοῦ χάρισε ὁ Κύριος. Σέ ἀξίωσε νά γεννηθεῖς στά σπλάχνα μιᾶς χριστιανικῆς οἰκογένειας. Νά μαθητεύσεις ἀπό τά παιδικά σου χρόνια στά Κατηχητικά Σχολεῖα, τά ὁποῖα ὑπηρέτησες ἀργότερα καί ὡς κατηχητής. Νά ἔχεις πατέρα πνευματικό καί ὁδηγό στήν κατά Χριστόν ζωή σου τόν πολυσέβαστο σέ ὅλους μας γέροντα, π. Βασίλειο. Νά ὑπηρετήσεις μέ εὐλάβεια ψυχῆς καί μέ αἴσθημα εὐθύνης τόν ἱεερό τοῦτο Μητροπολιτικό μας Ναό τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς, στόν ὁποῖο σήμερα χειροτονεῖσαι. Νά σπουδάσεις τήν ὀδοντιατρική ἐπιστήμη. Νά ἔρθεις σέ κοινωνία γάμου μέ τήν εὐλαβῆ καί πιστή σύζυγό σου Βασιλική.
Γνωρίζοντάς σε ἐδῶ καί πολλά χρόνια καί ἐκτιμώντας τό ἦθος, τόν χαρακτήρα καί τά πολλά χαρίσματά σου σέ προέτρεπα νά πάρεις τήν ἀπόφαση νά γίνεις κληρικός καί νά διακονήσεις τήν Ἐκκλησία μας.
Νά, λοιπόν, πού ἦρθε ἡ εὐλογημένη στιγμή! Ἔτσι, ἐντός ὀλίγου θά προσεγγίσεις τήν Ἁγία Τράπεζα γιά νά λάβεις τόν πρῶτο βαθμό τῆς ἱερωσύνης.»
Ὁ νέος Διάκονος εἶναι ἔγγαμος, ὀδοντίατρος, καί πνευματικό τέκνο τοῦ π. Βασιλείου Τζοβλᾶ. Ὁ π. Ἰωάννης, πνευματικός καρπός τῆς κατηχητικῆς κινήσεως τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς, διετέλεσε Κατηχητής στήν Ἐνορία τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων Νέας Σμύρνης καί ὑπηρέτησε μέ ζῆλο καί ἀφοσίωση γιά ἀρκετά χρόνια ὡς νεωκόρος τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς.
Ὡς Διάκονος θά ὑπηρετήσει στόν Ἱερό Ναό τοῦ ἁγίου Σώστη στή λεωφόρο Συγγροῦ.
Ἡ χειροτονία τοῦ νέου Διακόνου πραγματοποιήθηκε ἐν μέσω πολυπληθοῦς ἐκκλησιάσματος. Ὁ ναός ἦταν κατάμεστος κυρίως ἀπό φίλους καί πνευματικούς ἀδελφούς τοῦ χειροτονουμένου, οἱ ὁποῖοι τόν ἐπευφήμισαν ζωηρά.
Στήν προσφώνησή του ὁ π. Ἰωάννης ἀναφέρθηκε μέ πολλή συγκίνηση στήν πνευματική του πορεία πού τόν ὁδήγησε στή μεγάλη ἀπόφαση νά ἱερωθεῖ καί εὐχαρίστησε θερμά ὅλους ὅσοι τόν στήριξαν στή ζωή του καί τόν χειραγώγησαν πνευματικά.
Στήν ἀντιφώνησή του ὁ Σεβασμ. Μητροπολίτης μεταξύ τῶν ἄλλων ἀνέφερε :
«Ἡ ἱερωσύνη, προσφιλέστατοι ἀδελφοί μου, εἶναι κορυφαῖο χάρισμα τοῦ Θεοῦ. Ἀτίμητο δῶρο τοῦ Κυρίου στήν Ἐκκλησία Του. Ἡ ἱερωσύνη στήν ὁποία ἀξιωνόμαστε νά μετέχουμε οἱ ἄνθρωποι, εἶναι ἡ ἱερωσύνη τοῦ Χριστοῦ μας. Καί μετέχουμε σ᾽ αὐτήν ὄχι γιατί εἴμαστε ἄξιοι, ἀλλά γιατί τό θέλησε ὁ Κύριος. Γιατί Ἐκεῖνος μέ τήν πανσθενουργό χάρη τοῦ Πνεύματός Του, ἡ ὁποία θεραπεύει τήν ἀσθένειά μας καί ἀναπληρώνει τίς ἐλλείψεις μας, πλουτίζει τήν Ἐκκλησία Του μέ τό τρισμέγιστο χάρισμα καί ἀναδεικνύει τούς λειτουργούς καί ποιμένες Της.
Ἐκεῖνος φυτεύει στήν καρδιά ἑνός νέου τήν ἱερατική κλίση. Ἐκεῖνος προετοιμάζει τίς συνθῆκες. Ἐκεῖνος ἐν τέλει ἀπευθύνει τό ἱερό προσκλητήριο. Ἀπό τά χρόνια τῶν ἁγίων Ἀποστόλων μέχρι σήμερα.
Εἶναι χαρακτηριστική ἡ κλήση τῶν πρώτων μαθητῶν Του στίς ὄχθες τῆς λίμνης τῆς Γεννησαρέτ, τήν ὁποία περιγράφει ὁ ἱερός Λουκᾶς στή σημερινή εὐαγγελική περικοπή. «Μή φοβοῦ», ὑπογραμμίζει ὁ Κύριος πρός τόν ἀπόστολο Πέτρο, «ἀπό τοῦ νῦν ἀνθρώπους ἔσῃ ζωγρῶν». Μή φοβᾶσαι, ἀπό τώρα θά ψαρεύεις ἀνθρώπους. Καί ὁ Πέτρος καί οἱ ἄλλοι μαθητές «ἀφέντες ἅπαντα ἠκολούθησαν αὐτῷ» (Λουκ. 5, 10-11).
Εἶναι πολλές οἱ εὐλογίες, ἀγαπητέ μου Ἰωάννη, πού σοῦ χάρισε ὁ Κύριος. Σέ ἀξίωσε νά γεννηθεῖς στά σπλάχνα μιᾶς χριστιανικῆς οἰκογένειας. Νά μαθητεύσεις ἀπό τά παιδικά σου χρόνια στά Κατηχητικά Σχολεῖα, τά ὁποῖα ὑπηρέτησες ἀργότερα καί ὡς κατηχητής. Νά ἔχεις πατέρα πνευματικό καί ὁδηγό στήν κατά Χριστόν ζωή σου τόν πολυσέβαστο σέ ὅλους μας γέροντα, π. Βασίλειο. Νά ὑπηρετήσεις μέ εὐλάβεια ψυχῆς καί μέ αἴσθημα εὐθύνης τόν ἱεερό τοῦτο Μητροπολιτικό μας Ναό τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς, στόν ὁποῖο σήμερα χειροτονεῖσαι. Νά σπουδάσεις τήν ὀδοντιατρική ἐπιστήμη. Νά ἔρθεις σέ κοινωνία γάμου μέ τήν εὐλαβῆ καί πιστή σύζυγό σου Βασιλική.
Γνωρίζοντάς σε ἐδῶ καί πολλά χρόνια καί ἐκτιμώντας τό ἦθος, τόν χαρακτήρα καί τά πολλά χαρίσματά σου σέ προέτρεπα νά πάρεις τήν ἀπόφαση νά γίνεις κληρικός καί νά διακονήσεις τήν Ἐκκλησία μας.
Νά, λοιπόν, πού ἦρθε ἡ εὐλογημένη στιγμή! Ἔτσι, ἐντός ὀλίγου θά προσεγγίσεις τήν Ἁγία Τράπεζα γιά νά λάβεις τόν πρῶτο βαθμό τῆς ἱερωσύνης.»
24 Σεπ2012
ΜΕ ΛΑΜΠΡΟΤΗΤΑ Η ΠΑΝΗΓΥΡΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑΣ ΣΤΟΝ ΑΛΙΜΟ
ΜΕ ΛΑΜΠΡΟΤΗΤΑ Η ΠΑΝΗΓΥΡΗ
ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑΣ
ΣΤΟΝ ΑΛΙΜΟ
Μέ ἰδιαίτερη λαμπρότητα τελέστηκε ἡ Πανήγυρη τοῦ περικαλλοῦς Ἐνοριακοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Παναγίας Μυρτιδιώτισσας Ἁλίμου (στή Λεωφόρο Κυθηρίων 71).ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΥΡΤΙΔΙΩΤΙΣΣΑΣ
ΣΤΟΝ ΑΛΙΜΟ
Οἱ ἑορταστικές ἐκδηλώσεις ξεκίνησαν τήν παραμονή, Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου, ὅπου στίς 7.00 μ.μ. τελέστηκε ὁ Μέγας Ἀρχιερατικός Ἑσπερινός χοροστατοῦντος τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Δορυλαίου κ. Νικάνδρου (ἐκ τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Αὐστραλίας), παρουσίᾳ τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας, Μητροπολίτου Νέας Σμύρνης κ. Συμεών.
* * *
Μετά τήν ἀρτοκλασία καί τά ἑόρτια τροπάρια μίλησε ὁ Πανοσ. Ἀρχιμανδρίτης π. Βασίλειος Γιαννάκας (τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Νέας Σμύρνης), ὁ ὁποῖος ἀναφέρθηκε στό πρόσωπο τῆς Παναγίας, σέ σχέση μέ τήν παρουσία τῶν θλίψεων στή ζωή μας, καί τό πῶς σήμερα οἱ πιστοί χριστιανοί ὀφείλουν νά ἀντιμετωπίζουν τίς θλίψεις στή ζωή τους.Μετά τό πέρας τοῦ Ἑσπερινοῦ, ἀκολούθησε ἡ λιτάνευση τῆς ἱερᾶς Εἰκόνας (διά τῶν ὁδῶν Λ. Κυθηρίων, Χρυσανθέμων, Ὑακίνθων, Κασσάνδρας, Ἡροῦς καί Δήμητρος). Στόν Ἑσπερινό καί τήν ἱερά Λιτανεία, μαζί μέ τό πλῆθος τῶν πιστῶν καί κληρικῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, παρέστησαν ὁ Δήμαρχος Ἁλίμου μέ μέλη τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου, καί ἄλλες τοπικές καί πολιτικές Ἀρχές.
* * *
Οἱ ἑορταστικές ἐκδηλώσεις κορυφώθηκαν τή Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου ἡμέρα ἑορτῆς τῆς Παναγίας τῆς Μυρτιδιώτισσας, ἐφόρου καί προστάτιδος τῆς Ἐνορίας καί τῆς περιοχῆς αὐτῆς τοῦ Ἁλίμου, ὅπου τελέστηκε μέ ἐκκλησιαστική ἱεροπρέπεια καί λαμπρότητα ὁ Ὄρθρος τῆς ἑορτῆς καί ἡ Ἀρχιερατική θεία Λειτουργία ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ. Συμεών, συνιερουργοῦντος τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Δορυλαίου κ. Νικάνδρου.Ὁ Σεβασμιώτατος κ. Συμεών κήρυξε τόν θεῖο λόγο καί λαμβάνοντας ἀφορμή ἀπό τό θαῦμα τῆς εὕρεσης τῆς εἰκόνας τῆς Μυτριδιώτισσας, ἀναφέρθηκε στό πάντοτε ἐπίκαιρο ζήτημα τοῦ θαύματος. Διερωτήθηκε γιά τό ἄν σήμερα γίνονται θαύματα, πῶς ὁ χριστιανός συντελεῖ στήν πραγμάτωση τοῦ θαύματος καί πῶς τό ἀποδέχεται στή ζωή του.
* * *
Τό ἑσπέρας τῆς ἴδιας ἡμέρας, ὥρα 6.30, τελέστηκε ὁ μεθέορτος Ἑσπερινός καί ἡ ἱερά Παράκληση στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο ἀπό τόν Προϊστάμενο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Παναγίας Μυρτιδιώτισσας, Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Πολύκαρπου Κεντικελένη.
Ὁμιλία στόν Πανηγυρικό Ἑσπερινό
Παναγίας Μυρτιδιώτισσας
ὑπό τοῦ Πανοσ. Ἀρχιμ. π. Βασιλείου Γιαννάκα
«Ἀνέβη... καὶ ὑπερύψωται, μυρσίνη ἡ ταπεινή»
(Δοξαστ. ἀποστ. ἑσπερινοῦ)
Τιμᾶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας τὴν μνήμη τῆς ἀνευρέσεως τῆς θαυματουργοῦ εἰκόνος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου στὴν περιοχὴ Μυρτίδια τῆς νήσου τῶν Κυθήρων, ἡ ὁποία ἐπειδὴ βρέθηκε μέσα στὶς μυρτιές, ὀνομάστηκε Μυρτιδιώτισσα. Ἡ δὲ θαυμαστὴ ἀνεύρεση καθῶς καὶ ὅλα τὰ θαύματα ποὺ συντελέστηκαν στοὺς πιστοὺς ποὺ μὲ ἐμπιστοσύνη προσέτρεχαν στὴ χάρη της, ἀποτελοῦν ἕνα ἀκόμη διαμάντι στὸ στεφάνι μὲ τὸ ὁποῖο τίμησε καὶ δόξασε ὁ Κύριος τὴν Μητέρα Του. Ὁ δὲ ὑμνογράφος κάνει μιὰ ὅμορφη παρομοίωση ὅπως ἀκούσαμε μόλις στὸ δοξαστικό. Ὁνομάζει τὴν Παναγία μυρσίνη ταπεινὴ τὴν ὁποία ὁ Κύριος ὅμως τὴν ἔκανε νὰ ψηλώσει «ὑπὲρ πάντα τὰ ξύλα τοῦ πεδίου», περισσότερο ἀπ’ ὅλα τὰ δέντρα τοῦ δάσους. Τὴν ὑπερύψωσε πάνω ἀπ’ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, τοὺς ἁγίους καὶ τοὺς ἀγγέλους ἀκόμα.
Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος βρίσκεται πλέον στὴν οὑράνια καὶ μόνιμη δόξα ὅπως τὸ εἶχε πεῖ ὁ προφήτης: «παρέστη ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου». Στέκει ἡ βασιλομήτωρ στὰ δεξιὰ τοῦ θρόνου τοῦ Υἱοῦ της, στολισμένη, «πεποικιλμένη τῇ θεία δόξῃ». Ἐνῶ τὰ ὀνόματα σπουδαίων γυναικῶν καὶ βασιλισσῶν λησμονήθηκαν ἢ στὴν καλύτερη περίπτωση πέρασαν στὰ βιβλία τῆς ἱστορίας, τὸ ὄνομα τῆς Μυρτιδιώτισσας βρίσκεται στὰ χείλη τῶν πιστῶν κάθε ἐποχῆς. Βλέπετε πῶς τρέχουμε νὰ τὴν τιμήσουμε, νὰ τὴν ὑμνήσουμε καὶ νὰ ζητήσουμε τὴν βοήθειά της;
Ὁ Κύριος τὴν τίμησε μὲ τρόπο μοναδικὸ μὲ τὴν συνέργειά της στὸ μυστήριος τῆς θείας Οἰκονομίας. Μεγάλη τιμή γι’ αὐτὴν ὁ εὐαγγελισμός της ἀπὸ τὸν ἄγγελο, ἡ γέννηση τοῦ Χριστοῦ, ἡ προσκύνηση τῶν μάγων, τὰ θαύματα τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ δύναμη τῆς διδασκαλίας του. Τιμὴ γι’ αυτὴν τὰ αὐθόρμητα λόγια τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων τοῦ λαοῦ ὅταν ἔλεγαν στὸν Κύριο «μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε καὶ μαστοὶ οὓς ἐθήλασας». Ποιὸς ἀπὸ μᾶς συγκρατείται σὲ τέτοιες τιμὲς ποὺ μόλις μᾶς ἐπαινέσουν γιὰ κάτι ἡ ἀλαζονεία καὶ ἡ ἔπαρση ἀνεβαίνουν στὰ ὕψη καὶ βλέπουμε μὲ ἄλλο μάτι τοὺς γύρω μας; Δὲν συνέβη ὅμως αὐτὸ μὲ τὴν Παναγία. Ἦταν ταπεινὴ καὶ παρέμεινε ταπεινή! Κι ὅσο περισσότερο ὑψωνόταν τόσο βαθύτερα ταπεινωνόταν. Καὶ ἀπὸ τὸ ὕψος αὐτὸ τῆς δόξας της, μᾶς δείχνει τὸν δρόμο τὸν ὁποῖο βάδισε καὶ μᾶς καλεῖ νὰ βαδίσουμε. Τὸν δρόμο τῆς ὀδύνης καὶ τοῦ πόνου.
Πράγματι, δίπλα στὶς τιμὲς συμβάδιζε πάντα ἡ θλίψη καὶ ὁ πόνος. Τὴν χαρὰ ἀπὸ τὸν οὐράνιο εὐαγγελισμὸ τὴν ἀκολούθησαν οἱ ὑποψίες τοῦ Ἰωσὴφ ποὺ ἀμφέβαλε γιὰ τὴν τιμιότητά της καὶ θλίβετε. Ἡ γέννηση τοῦ Χριστοῦ συνοδεύεται ἀπὸ τὴν φτώχεια τοῦ σπηλαίου τῆς Βηθλεέμ. Τὴν προσκύνηση τῶν μάγων ἀκολούθησε ἡ ἐξοντωτικὴ μανία τοῦ Ἠρώδη καὶ ἡ προσφυγιά. Τὰ θαύματα καὶ τὶς ἐπευφημίες τοῦ λαοῦ γιὰ τὸν Χριστὸ παρακολουθοῦν ἀπὸ κοντὰ οἱ συκοφαντίες τῶν Γραμματέων καὶ τῶν Φαρισαίων ποὺ χύνουν πικρὸ δηλητήριο στὴν καρδιά της. Καὶ τὸ ἀποκορύφωμα τὴς θλίψης της ἦταν ὁ ἀτιμωτικὸς καὶ ἄδικος θάνατος τοῦ μονογενοῦς της. Τὸν ἀντίκρισε αἱμόφυρτο μέσα στὶς ὕβρεις τῶν Ἰουδαίων, νεκρό, γυμνό, ἄταφο. Γιὰ νὰ ἐπαληθευτοῦν τὰ λόγια τοῦ Συμεών ποὺ τῆς εἶχε πεῖ: «καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ρομφαία» (Λουκ. β’ 35), τὴν καρδιά σου θὰ τὴν διαπεράσει τὸ κοφτερὸ μαχαίρι τοῦ πόνου. Καὶ δὲν ἦταν μόνο ὁ πόνος τῆς μητρικῆς της καρδιᾶς. Ἦταν καὶ τὰ πολλὰ ἀναπάντητα ἐρωτήματα: Πῶς στέκει καρφωμένος στὸ σταυρὸ αὐτὸς ποὺ τὸν ὑπακούουν ἡ θάλασσα καὶ οἱ ἄνεμοι; Πῶς πάσχει καὶ πεθαίνει αὐτὸς ποὺ ἀνασταίνει τοὺς νεκρούς; Οὔτε οἱ Μαθητὲς δὲν ἄντεξαν καὶ σκόρπισαν. Καὶ ἡ Παναγία στάθηκε μόνη κάτω ἀπ’ τὸ Σταυρὸ καὶ ὑπέμεινε βουβή, χωρὶς νὰ λιγοψυχήσει. Ὑπέμεινε μὲ ἀξιοθαύμαστη ὑπομονὴ τὸ μαρτύριο τοῦ Υιοῦ της σὰν δικό της μαρτύριο, μὲ τὴν ἴδια καρτερία ποὺ ἔβλεπε καὶ Ἐκεῖνον νὰ τὸ ὑπομένει.
Γιὰ νὰ φτάσουμε, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, στὴ δόξα καὶ τὴ χαρὰ τοῦ οὐρανοῦ, πρέπει νὰ περάσουμε ἀπὸ τὴν ὁδὸ τῆς ταπείνωσης, τοῦ μαρτυρίου καὶ τῶν θλίψεων. Ἀπὸ τὸ δρόμο αὐτὸ ποὺ ἄνοιξε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος καὶ βάδισαν ἡ Παναγία καὶ ὅλοι οἱ ἅγιοι χωρὶς καμιὰ ἐξαίρεση, καὶ μᾶς καλεῖ καὶ μᾶς ὅλους νὰ μὴ διστάσουμε νὰ τὸν βαδίσουμε. Ὁ Κύριος ἦταν σαφής: «Ὅστις θέλει πίσω μου ἐλθεῖν ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθήτω μοι». Κι ἀλλοῦ πάλι προτρέπει: «εἰσέλθετε διὰ τῆς στενῆς πύλης, ὅτι στενὴ ἡ πύλη καὶ τεθλιμένη ἡ ὁδός». Ἂς μὴν λιποψυχοῦμε καὶ ἂς μὴν ἀγανακτοῦμε ἀπὸ τὶς θλίψεις καὶ τοὺς πόνους ποὺ ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς στὴ ζωή μας ἀλλὰ νὰ τοὺς ὑπομένουμε μὲ καρτερία. Καὶ ὄχι μόνο μὲ καρτερία ἀλλὰ καὶ μὲ χαρά: «Πάσαν χαρὰν ἡγήσασθε ἀδελφοί μου ὅταν πειρασμοὶς περιπέσητε ποικίλοις», λέει ὁ Ἀδελφόθεος Ἰάκωβος. Γιατὶ πίσω ἀπὸ τὶς δοκιμασίες φαίνεται ἡ ἀγάπη καὶ τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ Θεοῦ γιὰ σένα καθῶς «ὅν ἀγαπᾶ Κύριος παιδεύει(=παιδαγωγεῖ)... ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτοὺς καὶ εὔρεν αὐτοὺς ἀξίους ἑαυτοῦ»! (...)
Βέβαια ἡ ἀντίληψη τῆς ἐποχῆς μας εἶναι ἐντελῶς ξένη πρὸς ὅλα αὐτά. Ὁ κόσμος τὰ θέλει νὰ γίνονται ὅλα εὔκολα χωρὶς κόπους καὶ θυσίες. Κάνει ἰδιαίτερη ἐντύπωση ἡ ἐρμηνευτικὴ ἄποψη ἑνὸς σύγχρονου θεολόγου γιὰ τὸ ὅνομα τοῦ θηρίου τῆς Ἀποκαλήψεως, τὸ 666 ποὺ γράφεται ΧΞΣ, λέγοντας ὅτι σημαίνει Χριστὸς Ξένος Σταυροῦ! Στὴν ἐποχὴ τῶν ἐσχάτων καὶ τοῦ ἀντιχρίστου, οἱ ἄνθρωποι θὰ λατρεύουν ἕνα Χριστὸ παντοδύναμο, πάνσοφο, ἀλλὰ χωρὶς τὴν προσφορὰ τῆς λυτρωτικῆς θυσίας γιὰ τὸν ἄνθρωπο, δηλαδὴ χωρὶς ἀγάπη! Μήπως καλλιεργοῦμε ἤδη ἕνα τέτοιο πνεῦμα; Θέλουμε στὴν ἐποχή μας τὴ γνώση χωρὶς τὴ μελέτη, τὰ πτυχία χωρὶς ἐξετάσεις, τὸ ἐπάγγελμα χωρὶς κόπο, τὴν οἰκογένεια χωρὶς θυσίες, τὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν χωρὶς πόνο. Τὰ θέλουμε ὅλα εὔκολα. Καὶ κατασκευάζουμε ἕναν δικό μας ἐπίγειο παράδεισο ποὺ ὅμως εἶναι καταδικασμένος γιατὶ ἡ γραφὴ εἶναι σαφής: «διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ» (Πρ. 14, 22). Αὐτὸ τὸ «δεῖ» σημαίνει πρέπει καὶ δείχνει τὴν ἀναγκαιότητα. ὅτι ἡ ἀναπλήρωση τῶν παθημάτων τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ συμμετοχὴ στὸ Σταυρὸ Του εἶναι τὸ μόνο εἰσητήριο γιὰ τὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν!
Όμως το ευτύχημα, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, εἶναι ὅτι στὸ δρόμο αὐτὸ τὸν δύσκολο, δὲν ἔχουμε μόνο τὸ παράδειγμα τῆς Μυρτιδιώτισσας νὰ μᾶς ἐμπνέει, ἀλλὰ εἶναι καὶ ἡ συνεχὴς παρουσία της ποὺ μᾶς συνοδεύει, μᾶς ἐνισχύει, μᾶς παρηγορεῖ, μᾶς διορθώνει. Γι’ αὐτὸ ἂς δοξάζουμε καὶ ἂς εὐχαριστοῦμε τὸ Θεὸ ποὺ μᾶς χάρισε μιὰ τέτοια μητέρα. Εὐχηθεῖτε καὶ σεῖς Σεβασμιώτατε, διὰ πρεσβειῶν της ὁ Κύριος νὰ μᾶς χαρίζει πάντοτε ταπείνωση καὶ ὑπομονὴ καὶ νὰ μᾶς ὑψώσει καὶ μᾶς στὴ δόξα τῆς βασιλείας Του.
Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος βρίσκεται πλέον στὴν οὑράνια καὶ μόνιμη δόξα ὅπως τὸ εἶχε πεῖ ὁ προφήτης: «παρέστη ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου». Στέκει ἡ βασιλομήτωρ στὰ δεξιὰ τοῦ θρόνου τοῦ Υἱοῦ της, στολισμένη, «πεποικιλμένη τῇ θεία δόξῃ». Ἐνῶ τὰ ὀνόματα σπουδαίων γυναικῶν καὶ βασιλισσῶν λησμονήθηκαν ἢ στὴν καλύτερη περίπτωση πέρασαν στὰ βιβλία τῆς ἱστορίας, τὸ ὄνομα τῆς Μυρτιδιώτισσας βρίσκεται στὰ χείλη τῶν πιστῶν κάθε ἐποχῆς. Βλέπετε πῶς τρέχουμε νὰ τὴν τιμήσουμε, νὰ τὴν ὑμνήσουμε καὶ νὰ ζητήσουμε τὴν βοήθειά της;
Ὁ Κύριος τὴν τίμησε μὲ τρόπο μοναδικὸ μὲ τὴν συνέργειά της στὸ μυστήριος τῆς θείας Οἰκονομίας. Μεγάλη τιμή γι’ αὐτὴν ὁ εὐαγγελισμός της ἀπὸ τὸν ἄγγελο, ἡ γέννηση τοῦ Χριστοῦ, ἡ προσκύνηση τῶν μάγων, τὰ θαύματα τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ δύναμη τῆς διδασκαλίας του. Τιμὴ γι’ αυτὴν τὰ αὐθόρμητα λόγια τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων τοῦ λαοῦ ὅταν ἔλεγαν στὸν Κύριο «μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε καὶ μαστοὶ οὓς ἐθήλασας». Ποιὸς ἀπὸ μᾶς συγκρατείται σὲ τέτοιες τιμὲς ποὺ μόλις μᾶς ἐπαινέσουν γιὰ κάτι ἡ ἀλαζονεία καὶ ἡ ἔπαρση ἀνεβαίνουν στὰ ὕψη καὶ βλέπουμε μὲ ἄλλο μάτι τοὺς γύρω μας; Δὲν συνέβη ὅμως αὐτὸ μὲ τὴν Παναγία. Ἦταν ταπεινὴ καὶ παρέμεινε ταπεινή! Κι ὅσο περισσότερο ὑψωνόταν τόσο βαθύτερα ταπεινωνόταν. Καὶ ἀπὸ τὸ ὕψος αὐτὸ τῆς δόξας της, μᾶς δείχνει τὸν δρόμο τὸν ὁποῖο βάδισε καὶ μᾶς καλεῖ νὰ βαδίσουμε. Τὸν δρόμο τῆς ὀδύνης καὶ τοῦ πόνου.
Πράγματι, δίπλα στὶς τιμὲς συμβάδιζε πάντα ἡ θλίψη καὶ ὁ πόνος. Τὴν χαρὰ ἀπὸ τὸν οὐράνιο εὐαγγελισμὸ τὴν ἀκολούθησαν οἱ ὑποψίες τοῦ Ἰωσὴφ ποὺ ἀμφέβαλε γιὰ τὴν τιμιότητά της καὶ θλίβετε. Ἡ γέννηση τοῦ Χριστοῦ συνοδεύεται ἀπὸ τὴν φτώχεια τοῦ σπηλαίου τῆς Βηθλεέμ. Τὴν προσκύνηση τῶν μάγων ἀκολούθησε ἡ ἐξοντωτικὴ μανία τοῦ Ἠρώδη καὶ ἡ προσφυγιά. Τὰ θαύματα καὶ τὶς ἐπευφημίες τοῦ λαοῦ γιὰ τὸν Χριστὸ παρακολουθοῦν ἀπὸ κοντὰ οἱ συκοφαντίες τῶν Γραμματέων καὶ τῶν Φαρισαίων ποὺ χύνουν πικρὸ δηλητήριο στὴν καρδιά της. Καὶ τὸ ἀποκορύφωμα τὴς θλίψης της ἦταν ὁ ἀτιμωτικὸς καὶ ἄδικος θάνατος τοῦ μονογενοῦς της. Τὸν ἀντίκρισε αἱμόφυρτο μέσα στὶς ὕβρεις τῶν Ἰουδαίων, νεκρό, γυμνό, ἄταφο. Γιὰ νὰ ἐπαληθευτοῦν τὰ λόγια τοῦ Συμεών ποὺ τῆς εἶχε πεῖ: «καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ρομφαία» (Λουκ. β’ 35), τὴν καρδιά σου θὰ τὴν διαπεράσει τὸ κοφτερὸ μαχαίρι τοῦ πόνου. Καὶ δὲν ἦταν μόνο ὁ πόνος τῆς μητρικῆς της καρδιᾶς. Ἦταν καὶ τὰ πολλὰ ἀναπάντητα ἐρωτήματα: Πῶς στέκει καρφωμένος στὸ σταυρὸ αὐτὸς ποὺ τὸν ὑπακούουν ἡ θάλασσα καὶ οἱ ἄνεμοι; Πῶς πάσχει καὶ πεθαίνει αὐτὸς ποὺ ἀνασταίνει τοὺς νεκρούς; Οὔτε οἱ Μαθητὲς δὲν ἄντεξαν καὶ σκόρπισαν. Καὶ ἡ Παναγία στάθηκε μόνη κάτω ἀπ’ τὸ Σταυρὸ καὶ ὑπέμεινε βουβή, χωρὶς νὰ λιγοψυχήσει. Ὑπέμεινε μὲ ἀξιοθαύμαστη ὑπομονὴ τὸ μαρτύριο τοῦ Υιοῦ της σὰν δικό της μαρτύριο, μὲ τὴν ἴδια καρτερία ποὺ ἔβλεπε καὶ Ἐκεῖνον νὰ τὸ ὑπομένει.
Γιὰ νὰ φτάσουμε, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, στὴ δόξα καὶ τὴ χαρὰ τοῦ οὐρανοῦ, πρέπει νὰ περάσουμε ἀπὸ τὴν ὁδὸ τῆς ταπείνωσης, τοῦ μαρτυρίου καὶ τῶν θλίψεων. Ἀπὸ τὸ δρόμο αὐτὸ ποὺ ἄνοιξε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος καὶ βάδισαν ἡ Παναγία καὶ ὅλοι οἱ ἅγιοι χωρὶς καμιὰ ἐξαίρεση, καὶ μᾶς καλεῖ καὶ μᾶς ὅλους νὰ μὴ διστάσουμε νὰ τὸν βαδίσουμε. Ὁ Κύριος ἦταν σαφής: «Ὅστις θέλει πίσω μου ἐλθεῖν ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθήτω μοι». Κι ἀλλοῦ πάλι προτρέπει: «εἰσέλθετε διὰ τῆς στενῆς πύλης, ὅτι στενὴ ἡ πύλη καὶ τεθλιμένη ἡ ὁδός». Ἂς μὴν λιποψυχοῦμε καὶ ἂς μὴν ἀγανακτοῦμε ἀπὸ τὶς θλίψεις καὶ τοὺς πόνους ποὺ ἐπιτρέπει ὁ Θεὸς στὴ ζωή μας ἀλλὰ νὰ τοὺς ὑπομένουμε μὲ καρτερία. Καὶ ὄχι μόνο μὲ καρτερία ἀλλὰ καὶ μὲ χαρά: «Πάσαν χαρὰν ἡγήσασθε ἀδελφοί μου ὅταν πειρασμοὶς περιπέσητε ποικίλοις», λέει ὁ Ἀδελφόθεος Ἰάκωβος. Γιατὶ πίσω ἀπὸ τὶς δοκιμασίες φαίνεται ἡ ἀγάπη καὶ τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ Θεοῦ γιὰ σένα καθῶς «ὅν ἀγαπᾶ Κύριος παιδεύει(=παιδαγωγεῖ)... ὡς χρυσὸν ἐν χωνευτηρίῳ ἐδοκίμασεν αὐτοὺς καὶ εὔρεν αὐτοὺς ἀξίους ἑαυτοῦ»! (...)
Βέβαια ἡ ἀντίληψη τῆς ἐποχῆς μας εἶναι ἐντελῶς ξένη πρὸς ὅλα αὐτά. Ὁ κόσμος τὰ θέλει νὰ γίνονται ὅλα εὔκολα χωρὶς κόπους καὶ θυσίες. Κάνει ἰδιαίτερη ἐντύπωση ἡ ἐρμηνευτικὴ ἄποψη ἑνὸς σύγχρονου θεολόγου γιὰ τὸ ὅνομα τοῦ θηρίου τῆς Ἀποκαλήψεως, τὸ 666 ποὺ γράφεται ΧΞΣ, λέγοντας ὅτι σημαίνει Χριστὸς Ξένος Σταυροῦ! Στὴν ἐποχὴ τῶν ἐσχάτων καὶ τοῦ ἀντιχρίστου, οἱ ἄνθρωποι θὰ λατρεύουν ἕνα Χριστὸ παντοδύναμο, πάνσοφο, ἀλλὰ χωρὶς τὴν προσφορὰ τῆς λυτρωτικῆς θυσίας γιὰ τὸν ἄνθρωπο, δηλαδὴ χωρὶς ἀγάπη! Μήπως καλλιεργοῦμε ἤδη ἕνα τέτοιο πνεῦμα; Θέλουμε στὴν ἐποχή μας τὴ γνώση χωρὶς τὴ μελέτη, τὰ πτυχία χωρὶς ἐξετάσεις, τὸ ἐπάγγελμα χωρὶς κόπο, τὴν οἰκογένεια χωρὶς θυσίες, τὴν ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν χωρὶς πόνο. Τὰ θέλουμε ὅλα εὔκολα. Καὶ κατασκευάζουμε ἕναν δικό μας ἐπίγειο παράδεισο ποὺ ὅμως εἶναι καταδικασμένος γιατὶ ἡ γραφὴ εἶναι σαφής: «διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ» (Πρ. 14, 22). Αὐτὸ τὸ «δεῖ» σημαίνει πρέπει καὶ δείχνει τὴν ἀναγκαιότητα. ὅτι ἡ ἀναπλήρωση τῶν παθημάτων τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ συμμετοχὴ στὸ Σταυρὸ Του εἶναι τὸ μόνο εἰσητήριο γιὰ τὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν!
Όμως το ευτύχημα, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, εἶναι ὅτι στὸ δρόμο αὐτὸ τὸν δύσκολο, δὲν ἔχουμε μόνο τὸ παράδειγμα τῆς Μυρτιδιώτισσας νὰ μᾶς ἐμπνέει, ἀλλὰ εἶναι καὶ ἡ συνεχὴς παρουσία της ποὺ μᾶς συνοδεύει, μᾶς ἐνισχύει, μᾶς παρηγορεῖ, μᾶς διορθώνει. Γι’ αὐτὸ ἂς δοξάζουμε καὶ ἂς εὐχαριστοῦμε τὸ Θεὸ ποὺ μᾶς χάρισε μιὰ τέτοια μητέρα. Εὐχηθεῖτε καὶ σεῖς Σεβασμιώτατε, διὰ πρεσβειῶν της ὁ Κύριος νὰ μᾶς χαρίζει πάντοτε ταπείνωση καὶ ὑπομονὴ καὶ νὰ μᾶς ὑψώσει καὶ μᾶς στὴ δόξα τῆς βασιλείας Του.
11 Σεπ2012
ΟΙ ΑΓΙΑΣΜΟΙ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ
ΟΙ ΑΓΙΑΣΜΟΙ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ
Σήμερα, Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου, ἄρχισε τό νέο σχολικό ἔτος. Ὁ Σεβασμ. Μητροπολίτης μας κ. Συμεών ἐφέτος μετέβη στόν Δῆμο Ἀργυρουπόλεως καί τέλεσε τούς Ἁγιασμούς στά ἑξῆς Σχολεῖα:
1) 6ο Δημοτικό Σχολεῖο2) 1ο Λύκειο
3) 4ο Γυμνάσιο
4) Ἐκπαιδευτήρια «Ζώη» καί
5) στό Σχολεῖο τῆς «Πόρτα ἀνοιχτή» (Γερουλάνου 117).
Ἁγιασμοί ἔγιναν ἀπό τούς ἐφημερίους μας σέ ὅλα τά Σχολεῖα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.
Πρός τούς μαθητές καί τίς μαθήτριες ὁ Σεβασμιώτατος ἀπηύθυνε τό ἀκόλουθο μήνυμα :
Πρός τούς μαθητές καί τίς μαθήτριες ὁ Σεβασμιώτατος ἀπηύθυνε τό ἀκόλουθο μήνυμα :
Νέα Σμύρνη, Σεπτέμβριος 2012
Mήνυμα του Σεβασμ. Μητροπολίτου
Νέας Σμύρνης Συμεών
προς τους μαθητές και τις μαθήτριες
των Σχολείων της Ιεράς Μητροπόλεως
Αγαπητά μου Παιδιά,Νέας Σμύρνης Συμεών
προς τους μαθητές και τις μαθήτριες
των Σχολείων της Ιεράς Μητροπόλεως
Πρώτη μέρα της νέας σχολικής χρονιάς σήμερα! Οι καλοκαιριάτικες διακοπές αποτελούν πλέον παρελθόν. Αρχίζει και πάλι από σήμερα ο αγώνας σας για κατάρτιση, για μάθηση, για γνώση. Όμορφος αγώνας, κι ας απαιτεί κόπο, προσπάθεια και μελέτη. Τα καλά και ωφέλιμα για να τα κατακτήσουμε στη ζωή μας χρειάζεται να κοπιάσουμε.
Το νέο σχολικό έτος ξεκινά με μια ιερή Πράξη, τον Αγιασμό, πού σημαίνει θερμή προσευχή προς τον Θεό και Πατέρα μας να μάς ευλογήσει. Να ευλογήσει το ξεκίνημά μας και να μάς χαρίσει δύναμη και πολύ φωτισμό ολόκληρη τη σχολική χρονιά.
Καθώς, λοιπόν, σάς βλέπω νοερά όλους σας, τους καλούς καθηγητές, [τους καλούς δασκάλους] σας, τους σεβαστούς γονείς σας και σάς τα ίδια παρατεταγμένα κατά την ευλογημένη τούτη ώρα, σάς καμαρώνω με χαρά. Και ως Επίσκοπός σας σάς απευθύνω τις πιο εγκάρδιες ευχές μου. Ο Κύριός μας Ιησούς να σάς χαρίζει υγεία, φωτισμό, όρεξη για μελέτη, κουράγιο και ενθουσιασμό στο αγώνα σας για την κατάκτηση της γνώσης.
Να θυμάστε πάντοτε ότι τώρα, στα μαθητικά σας χρόνια, θεμελιώνετε το μέλλον σας. Βάζετε τις βάσεις και δημιουργείτε τις προϋποθέσεις για να προκόψετε στη ζωή σας.
Όλοι μας, οι γονείς σας, οι καθηγητές, [οι δάσκαλοί] σας, αλλά κι εμείς οι πνευματικοί σας πατέρες, προσβλέπουμε στην επιτυχία σας.
Σεις να γίνετε καλύτεροι από μας τους μεγαλυτέρους. Σεις να διορθώσετε τα δικά μας λάθη. Σεις να αναπληρώσετε τις παραλείψεις μας. Σεις να συμβάλετε η πατρίδα μας πού δοκιμάζεται να πάει μπροστά!
Καλή χρονιά! Γεμάτη από υγεία, χαρά και προκοπή!
Το νέο σχολικό έτος ξεκινά με μια ιερή Πράξη, τον Αγιασμό, πού σημαίνει θερμή προσευχή προς τον Θεό και Πατέρα μας να μάς ευλογήσει. Να ευλογήσει το ξεκίνημά μας και να μάς χαρίσει δύναμη και πολύ φωτισμό ολόκληρη τη σχολική χρονιά.
Καθώς, λοιπόν, σάς βλέπω νοερά όλους σας, τους καλούς καθηγητές, [τους καλούς δασκάλους] σας, τους σεβαστούς γονείς σας και σάς τα ίδια παρατεταγμένα κατά την ευλογημένη τούτη ώρα, σάς καμαρώνω με χαρά. Και ως Επίσκοπός σας σάς απευθύνω τις πιο εγκάρδιες ευχές μου. Ο Κύριός μας Ιησούς να σάς χαρίζει υγεία, φωτισμό, όρεξη για μελέτη, κουράγιο και ενθουσιασμό στο αγώνα σας για την κατάκτηση της γνώσης.
Να θυμάστε πάντοτε ότι τώρα, στα μαθητικά σας χρόνια, θεμελιώνετε το μέλλον σας. Βάζετε τις βάσεις και δημιουργείτε τις προϋποθέσεις για να προκόψετε στη ζωή σας.
Όλοι μας, οι γονείς σας, οι καθηγητές, [οι δάσκαλοί] σας, αλλά κι εμείς οι πνευματικοί σας πατέρες, προσβλέπουμε στην επιτυχία σας.
Σεις να γίνετε καλύτεροι από μας τους μεγαλυτέρους. Σεις να διορθώσετε τα δικά μας λάθη. Σεις να αναπληρώσετε τις παραλείψεις μας. Σεις να συμβάλετε η πατρίδα μας πού δοκιμάζεται να πάει μπροστά!
Καλή χρονιά! Γεμάτη από υγεία, χαρά και προκοπή!
Με όλη μου την αγάπη
ο Επίσκοπός σας
† Ο ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ΣΥΜΕΩΝ
ο Επίσκοπός σας
† Ο ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ΣΥΜΕΩΝ
10 Σεπ2012
Η ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑΕΤΙΑ ΙΕΡΩΣΥΝΗΣ ΤΟΥ π. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΑΥΡΙΚΟΥ
Η ΠΕΝΤΗΚΟΝΤΑΕΤΙΑ ΙΕΡΩΣΥΝΗΣ
ΤΟΥ π. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΑΥΡΙΚΟΥ
ΤΟΥ π. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΑΥΡΙΚΟΥ
Ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Νικόλαος Μαυρίκος, εφημέριος και Πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου του Μητροπολιτικού Ναού της Αγίας Φωτεινής, συμπλήρωσε εφέτος πενήντα χρόνια
ιερωσύνης. Ο Σεβασμ. Μητροπολίτης μας κ. Συμεών θέλησε να τιμήσει τη σημαντική αυτή επέτειο του καλού κληρικού με μία τιμητική πλακέτα την οποία τού επέδωσε στο τέλος της σημερινής θείας Λειτουργίας, της αφιερωμένης στους νεομάρτυρες της Μικρασιατικής Καταστροφής. Έλαβαν μέρος κληρικοί και άλλων Ενοριών της Μητροπόλεώς μας και παρέστησαν οι Αρχές της πόλεως.
Προσφωνώντας τον π. Νικόλαο αναφέρθηκε στην ιερατική του πορεία και εξήρε την προσφορά του ιδιαιτέρως κατά την τελευταία οκταετία κατά την οποία εργάστηκε αόκνως για τον εξωραϊσμό του Μητροπολιτικού Ναού της Αγίας Φωτεινής.
Συγκινημένος ο π. Νικόλαος ευχαρίστησε τον Μητροπολίτη για την τιμή πού τού έκανε και υποσχέθηκε ότι θα συνεχίσει εργαζόμενος υπό τη σκέπη και την προστασία της ενδόξου Μεγαλομάρτυρος και Πολιούχου μας Αγίας Φωτεινής.
Όλοι, ο Δήμαρχος και οι άλλες Αρχές της πόλεως, οι συμπρεσβύτεροί του και το πολυπληθές εκκλησίασμα, συνεχάρησαν θερμά τον π. Νικόλαο για την ευλογημένη αυτή επέτειο της ιερατικής του ζωής.
ιερωσύνης. Ο Σεβασμ. Μητροπολίτης μας κ. Συμεών θέλησε να τιμήσει τη σημαντική αυτή επέτειο του καλού κληρικού με μία τιμητική πλακέτα την οποία τού επέδωσε στο τέλος της σημερινής θείας Λειτουργίας, της αφιερωμένης στους νεομάρτυρες της Μικρασιατικής Καταστροφής. Έλαβαν μέρος κληρικοί και άλλων Ενοριών της Μητροπόλεώς μας και παρέστησαν οι Αρχές της πόλεως.
Προσφωνώντας τον π. Νικόλαο αναφέρθηκε στην ιερατική του πορεία και εξήρε την προσφορά του ιδιαιτέρως κατά την τελευταία οκταετία κατά την οποία εργάστηκε αόκνως για τον εξωραϊσμό του Μητροπολιτικού Ναού της Αγίας Φωτεινής.
Συγκινημένος ο π. Νικόλαος ευχαρίστησε τον Μητροπολίτη για την τιμή πού τού έκανε και υποσχέθηκε ότι θα συνεχίσει εργαζόμενος υπό τη σκέπη και την προστασία της ενδόξου Μεγαλομάρτυρος και Πολιούχου μας Αγίας Φωτεινής.
Όλοι, ο Δήμαρχος και οι άλλες Αρχές της πόλεως, οι συμπρεσβύτεροί του και το πολυπληθές εκκλησίασμα, συνεχάρησαν θερμά τον π. Νικόλαο για την ευλογημένη αυτή επέτειο της ιερατικής του ζωής.
Ἡ ἀντιφώνηση τοῦ π. Νικολάου.
«Σεβασμιώτατε, η απόφασή σας να τιμάτε τους εφημερίους που συμπληρώνουν πενήντα χρόνια ιεροσύνης φανερώνει ότι η εκτίμησή σας και η αγάπη σας προς αυτούς είναι πηγαία και ειλικρινής. Είναι δείγμα καλοσύνης και αρχοντικής συμπεριφοράς που σας διακρίνει. Είναι απόδειξη πατρικής πρόνοιας και πατερικής σύνεσης. Με τον τρόπο σας αυτόν επισύρετε τον ανυπόκριτο σεβασμό και την απροσποίητη αγάπη των υφισταμένων σας.
Με αισθήματα ευγνωμοσύνης δέχομαι και εγώ την τιμή αυτή. Και επωμίζομαι την υποχρέωση να συνεχίσω τη διακονία μου όσο νοιώθω χρήσιμος και ικανός.
Οι τιμητικές αυτές εκδηλώσεις με οδηγούν σε ανασκόπηση της ιερατικής μου πορείας και με νοσταλγία με κρατούν στους σταθμούς αυτής της διαδρομής.
Θυμάμαι την εις Διάκονο χειροτονία μου στις 4 Φεβρουαρίου 1962 και την εις Πρεσβύτερο, την ημέρα των Χριστουγέννων του έτους 1965, από τον αείμνηστο Μητροπολίτη Παροναξίας Επιφάνιο. Με διόρισε στο Μητροπολιτικό ναό της Ζωοδόχου Πηγής Νάξου και Γραμματέα της Μητροπόλεώς του. Απολάμβανα και εγώ και η οικογένειά μου της απέραντης εύνοιας και στοργής του. Δεν ξεχνώ την αγάπη και το ενδιαφέρον του. Με ευγνωμοσύνη τον μνημονεύω. Μένει ανεξίτηλο στη θύμηση μου το παράδειγμά του, το παράστημά του, η φιλακόλουθη καθημερινότητά του και το υπέροχο και μοναδικό λειτουργικό του ύφος. Κοντά του έμαθα την ήρεμη λειτουργική κίνηση, συμπεριφορά και ακρίβεια και από τη θέση τoυ γραμματέως και το πλούσιο αρχείο της Μητροπόλεώς του τη λειτουργία Μητροπολιτικού γραφείου. Για χάρη του παρακαλώ καθημερινά τον Κύριο της ζωής και του θανάτου, τον Χριστό και Θεό μας: «Κύριε επί της γης εν τη εκκλησία σου λειτουργόν αυτόν κατέστησας, ούτω και εν τω ουρανίω σου θυσιαστηρίω ανάδειξον Κύριε. Επί ανθρώπων πνευματική αξία κατακοσμήσας, επί αγγέλων τη ση δόξη ακατάκριτον πρόσδεξαι».
Δεν ξεχνώ τη μετάθεσή μου, το έτος 1972, στην ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών με ευνοϊκή αποδοχή της αιτήσεώς μου από τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών κυρό Ιερώνυμο Α΄ και πρώτο στο ενδιαφέρον και την πρόνοια για τον εφημεριακό κλήρο.
Δε λησμονώ τη μετάθεσή μου στη Μητρόπολη Νέας Σμύρνης το έτος 1975 με τη συμπαράσταση του αοιδίμου Μητροπολίτη αυτής κυρού Χρυσοστόμου, εκείνου που έμεινε στην ιστορία ως ο Επίσκοπος της Αγάπης.
Θυμάμαι πάντα την ενορία και τους ενορίτες της αγίας Παρασκευής που τους διακόνησα τα έτη 1975 μέχρι 1980.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ το Ναό και τους χριστιανούς του αγίου Σώστη, που ήμουν κοντά τους τα έτη 1980 μέχρι 2004 και θα αγαπώ όσο χρόνο μου δώσει ο Θεός την εκκλησία και τους εκκλησιαζόμενους στην αγία Φωτεινή, στην οποία με διόρισε η αγάπη σας.
Σεβασμιώτατε, μου δώσατε κυρίως την ευκαιρία να γνωρίσω, να αγαπήσω και να εμπιστεύομαι την αγία Φωτεινή. Έγινε η Κυρά μου. Με εμπνέει και με οδηγεί στα καθήκοντα μου και είναι πρόθυμη να με συμβουλεύει με σημεία και συμπτώσεις. Γι’ αυτό κι εγώ με περισσή απλότητα και αφέλεια την παρακαλώ, την ρωτώ, την εμπιστεύομαι.
Όμως, μαζί με τις νοσταλγίες αυτές, τα έργα, τις φιλοφρονήσεις και την αγάπη των χριστιανών, έρχεται στο νου μου και ο λόγος του σοφού Σολομώντα (ΣΣ 4,8) ότι «τίμιον γήρας ου το πολυχρόνιον ουδέ αριθμώ ετών μεμέτρηται, πολιά δε εστί φρόνησις ανθρώποις και ηλικία γήρως βίος ακηλίδωτος», δηλαδή τα γηρατειά δεν τα κάνουν τιμημένα και αξιοσέβαστα τα πολλά χρόνια και τα άσπρα μαλλιά, αλλά η σύνεση, η αγία ζωή και ο ακηλίδωτος βίος. Γι’ αυτό ελέγχομαι: Το πεντηκονταετές έργο μου μπορεί να ήταν αρεστό στους ανθρώπους, δε γνωρίζω όμως αν ήταν αρεστό στο Θεό. Στην κάλυψη αυτού του ελλείμματος ευχηθείτε να επικεντρωθεί το υπόλοιπο της διακονίας μου.
Σας ευχαριστώ για την τιμητική αυτή εκδήλωση, για τα καλά σας λόγια και ακόμη σας ευχαριστώ για τη συμπαράστασή σας στο έργο μου. Με εκπλήσσετε με την ισορροπία που κατορθώνετε στις σχέσεις μας. Σχέσεις προϊσταμένου - υφισταμένου, Επισκόπου – συνεργάτη, μέτρο με το οποίο ρυθμίζετε αρμονικά τη συνεργασία μας στα θέματα που αφορούν τη διοίκηση και διαχείριση του Ιερού Ναού. Με το μέτρο αυτό περιορίζονται τα λάθη και θάλλει η κοινή προσπάθεια συντήρησης, εξωραϊσμού και ανακαίνισης του πάνσεπτου Ναού της Αγίας Φωτεινής, για τη δόξα του Θεού και την οικοδομή των πιστών.
Και πάλι βαθύτατα Σας ευχαριστώ και εύχομαι να είναι τα έτη Σας πολλά και ευλογημένα».
Με αισθήματα ευγνωμοσύνης δέχομαι και εγώ την τιμή αυτή. Και επωμίζομαι την υποχρέωση να συνεχίσω τη διακονία μου όσο νοιώθω χρήσιμος και ικανός.
Οι τιμητικές αυτές εκδηλώσεις με οδηγούν σε ανασκόπηση της ιερατικής μου πορείας και με νοσταλγία με κρατούν στους σταθμούς αυτής της διαδρομής.
Θυμάμαι την εις Διάκονο χειροτονία μου στις 4 Φεβρουαρίου 1962 και την εις Πρεσβύτερο, την ημέρα των Χριστουγέννων του έτους 1965, από τον αείμνηστο Μητροπολίτη Παροναξίας Επιφάνιο. Με διόρισε στο Μητροπολιτικό ναό της Ζωοδόχου Πηγής Νάξου και Γραμματέα της Μητροπόλεώς του. Απολάμβανα και εγώ και η οικογένειά μου της απέραντης εύνοιας και στοργής του. Δεν ξεχνώ την αγάπη και το ενδιαφέρον του. Με ευγνωμοσύνη τον μνημονεύω. Μένει ανεξίτηλο στη θύμηση μου το παράδειγμά του, το παράστημά του, η φιλακόλουθη καθημερινότητά του και το υπέροχο και μοναδικό λειτουργικό του ύφος. Κοντά του έμαθα την ήρεμη λειτουργική κίνηση, συμπεριφορά και ακρίβεια και από τη θέση τoυ γραμματέως και το πλούσιο αρχείο της Μητροπόλεώς του τη λειτουργία Μητροπολιτικού γραφείου. Για χάρη του παρακαλώ καθημερινά τον Κύριο της ζωής και του θανάτου, τον Χριστό και Θεό μας: «Κύριε επί της γης εν τη εκκλησία σου λειτουργόν αυτόν κατέστησας, ούτω και εν τω ουρανίω σου θυσιαστηρίω ανάδειξον Κύριε. Επί ανθρώπων πνευματική αξία κατακοσμήσας, επί αγγέλων τη ση δόξη ακατάκριτον πρόσδεξαι».
Δεν ξεχνώ τη μετάθεσή μου, το έτος 1972, στην ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών με ευνοϊκή αποδοχή της αιτήσεώς μου από τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών κυρό Ιερώνυμο Α΄ και πρώτο στο ενδιαφέρον και την πρόνοια για τον εφημεριακό κλήρο.
Δε λησμονώ τη μετάθεσή μου στη Μητρόπολη Νέας Σμύρνης το έτος 1975 με τη συμπαράσταση του αοιδίμου Μητροπολίτη αυτής κυρού Χρυσοστόμου, εκείνου που έμεινε στην ιστορία ως ο Επίσκοπος της Αγάπης.
Θυμάμαι πάντα την ενορία και τους ενορίτες της αγίας Παρασκευής που τους διακόνησα τα έτη 1975 μέχρι 1980.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ το Ναό και τους χριστιανούς του αγίου Σώστη, που ήμουν κοντά τους τα έτη 1980 μέχρι 2004 και θα αγαπώ όσο χρόνο μου δώσει ο Θεός την εκκλησία και τους εκκλησιαζόμενους στην αγία Φωτεινή, στην οποία με διόρισε η αγάπη σας.
Σεβασμιώτατε, μου δώσατε κυρίως την ευκαιρία να γνωρίσω, να αγαπήσω και να εμπιστεύομαι την αγία Φωτεινή. Έγινε η Κυρά μου. Με εμπνέει και με οδηγεί στα καθήκοντα μου και είναι πρόθυμη να με συμβουλεύει με σημεία και συμπτώσεις. Γι’ αυτό κι εγώ με περισσή απλότητα και αφέλεια την παρακαλώ, την ρωτώ, την εμπιστεύομαι.
Όμως, μαζί με τις νοσταλγίες αυτές, τα έργα, τις φιλοφρονήσεις και την αγάπη των χριστιανών, έρχεται στο νου μου και ο λόγος του σοφού Σολομώντα (ΣΣ 4,8) ότι «τίμιον γήρας ου το πολυχρόνιον ουδέ αριθμώ ετών μεμέτρηται, πολιά δε εστί φρόνησις ανθρώποις και ηλικία γήρως βίος ακηλίδωτος», δηλαδή τα γηρατειά δεν τα κάνουν τιμημένα και αξιοσέβαστα τα πολλά χρόνια και τα άσπρα μαλλιά, αλλά η σύνεση, η αγία ζωή και ο ακηλίδωτος βίος. Γι’ αυτό ελέγχομαι: Το πεντηκονταετές έργο μου μπορεί να ήταν αρεστό στους ανθρώπους, δε γνωρίζω όμως αν ήταν αρεστό στο Θεό. Στην κάλυψη αυτού του ελλείμματος ευχηθείτε να επικεντρωθεί το υπόλοιπο της διακονίας μου.
Σας ευχαριστώ για την τιμητική αυτή εκδήλωση, για τα καλά σας λόγια και ακόμη σας ευχαριστώ για τη συμπαράστασή σας στο έργο μου. Με εκπλήσσετε με την ισορροπία που κατορθώνετε στις σχέσεις μας. Σχέσεις προϊσταμένου - υφισταμένου, Επισκόπου – συνεργάτη, μέτρο με το οποίο ρυθμίζετε αρμονικά τη συνεργασία μας στα θέματα που αφορούν τη διοίκηση και διαχείριση του Ιερού Ναού. Με το μέτρο αυτό περιορίζονται τα λάθη και θάλλει η κοινή προσπάθεια συντήρησης, εξωραϊσμού και ανακαίνισης του πάνσεπτου Ναού της Αγίας Φωτεινής, για τη δόξα του Θεού και την οικοδομή των πιστών.
Και πάλι βαθύτατα Σας ευχαριστώ και εύχομαι να είναι τα έτη Σας πολλά και ευλογημένα».