Η ΠΑΝΗΓΥΡΗ
ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΝΑΟΥ
ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΦΩΤΕΙΝΗΣ
ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΝΑΟΥ
ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΦΩΤΕΙΝΗΣ
Ἐν μέσω τῆς εὐφρόσυνης πασχάλιας περιόδου, ἑορτάσαμε καί φέτος τήν ἐτήσια πανήγυρη τῆς ἁγίας ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Φωτεινῆς, πολιούχου καί προστάτιδος τῆς πόλεως τῆς Νέας Σμύρνης.
Ἐπίκεντρο τοῦ ἑορτασμοῦ ὁ ὁμώνυμος Μητροπολιτικός μας Ναός, διάδοχος καί συνέχεια τῆς περίλαμπρης Μητρόπολης τῆς ἀλησμόνητης Σμύρνης.
Κατά τήν ἐφετινή πανήγυρη προσκεκλημένοι Ἱεράρχες τοῦ Σεβασμ. Μητροπολίτου μας ἦταν οἱ Σεβασμ. Μητροπολίτες Κερκύρας κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ καί Πατρῶν κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ.
Κατά τόν Πανηγυρικό Ἑσπερινό χοροστάτησε καί κήρυξε τόν θεῖο λόγο ὁ Σεβασμ. Πατρῶν.
Μετά τήν προσφώνηση τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχη μας κ. Συμεών, ἔλαβε τόν λόγο γιά νά κηρύξει καί νά οἰκοδομήσει μέ τό διδακτικό του λόγο ὁ προσκεκλημένος γιά τήν ἑορτή καί πανήγυρη τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς, Σεβασμιώτατος Μητρ. Πατρῶν κ. Χρυσόστομος. Ὁ Σεβ. κ. Χρυσόστομος ἐξέφρασε ἀρχικά τίς θερμές εὐχαριστίες καί τήν εὐγνωμοσύνη του πρός τόν Σεβ. κ. Συμεών γιά τήν πρόσκληση αὐτή νά συνεορτάσουν καί νά τιμήσουν τήν ἁγία μεγαλομάρτυρα Φωτεινή, τήν ἰσαπόστολο.
Ὁ Σεβ. κ. Χρυσόστομος ἑστίασε τήν ὁμιλία του σέ δύο σημεῖα. Τό πρῶτο εἶναι ἡ μεγάλη συνάντηση τοῦ Ἰησοῦ μέ τή Σαμαρείτιδα, περιστατικό γνωστό καί συγκλονιστικό. Ὁ Χριστός πέρασε ἀπό τή Σαμάρεια, ἄν καί μποροῦσε νά περάσει ἀπό ἄλλο δρόμο. Ἐπέλεξε αὐτό τό δρόμο γιατί ἔτσι ἦταν τό σωτήριο σχέδιο. Ἔτσι καί στή δική μας ζωή, θεωροῦμε πολλά γεγονότα τυχαῖα, ἀλλά δέν εἶναι καθόλου ἔτσι. Ὅλα ἐντάσσονται στό σωτήριο σχέδιο τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Ἰησοῦς ἐκάθισε ἐπάνω στό πηγάδι, ὄχι δίπλα στό πηγάδι, γιά νά δηλώσει ὅτι ἐκεῖνος ἦταν τό νερό. Καί τότε εἶπε στή γυναίκα, δός μου νά πιώ, ὡς νά ἀπευθυνόταν σέ ἕνα πολύ δικό του ἄνθρωπο, στό παιδί του. Ὁ Ἰησοῦς διψᾶ γιά τή σωτηρία μας, γιά νά μᾶς κάνει οὐρανοπολίτες. Κι ἐκείνη ὄχι μόνο ξεδίψησε, ἀλλά κι ἡ ἴδια ἔγινε πηγή ὕδατος εἰς ζωήν αἰώνιον. Ἔγινε ἰσαπόστολος.
Κι ἐμεῖς σήμερα ἔχουμε μπροστά μας πηγάδι βαθύ. Μπορεῖ αὐτό τό πηγάδι νά μᾶς ξεδιψάσει, ἐμᾶς πού ἔχουμε κατακτήσει θάλασσες καί ὠκεανούς; Μπορεῖ Ἐκεῖνος νά μᾶς ξεδιψάσει; Κι Ἐκεῖνος ἐπιμένει, μᾶς βεβαιώνει ὅτι ἄν πιοῦμε ἀπό τό δικό του νερό δέν θά ξαναδιψάσουμε ποτέ. Ἄς μήν ἀπολυτοποιοῦμε τή γνώση καί τήν κοσμική ζωή, ἄς μήν πίνουμε νερό ἀπό ξεροπήγαδο. Ἄς ποῦμε τό «ναί» στό Κύριό μας, στόν Χριστό μας.
Τό δεύτερο σημεῖο τῆς ὁμιλίας τοῦ Σεβ. κ. Χρυσοστόμου στρέφεται στή μαρτυρική Σμύρνη, καθώς βλέπει τήν Ἁγία Φωτεινή στήν ἁγία της εἰκόνα. Ἐκεῖ ὅπου ἔζησαν οἱ παππούδες καί οἱ προπάτορές μας, ἐκεῖ ὅπου ὁ μεγάλος ἐθνοϊερομάρτυς Χρυσόστομος, ἐπίσκοπος Σμύρνης, μαρτυρικά ἐτελείωσε. Ἐκεῖνος εἶχε πεῖ πώς ἄν αὐτή ἡ μίτρα πού ἔχω στό κεφάλι μου, ἄν κάποτε ἀπολέσει τή λάμψη της, νά μετατραπεῖ σέ ἀγκάθινο στεφάνι μαρτυρίου. Καί ἐπέπρωτο νά γίνει ἔτσι, νά ἀφήσει τήν τελευταία του στιγμή ὁ μαρτυρικός Ἱεράρχης μαζί μέ ἄλλους πολλούς, ἐκεῖ στήν ἀλησμόνητη πατρίδα, στήν ἀξέχαστη Σμύρνη. Ὅπου ποτίστηκε τό χῶμα μέ τό αἷμα. Ἐκεῖ ὅπου στό λιμάνι ἔσπευσαν γιά νά φύγουν διωγμένοι, αἱματωμένοι καί πληγωμένοι, ψυχικά καί σωματικά, οἱ μάρτυρες ἐκεῖνοι τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος. Γιά τούς ὁποίους βρέθηκε στόμα νά πεῖ ὅτι συνωστίζοντο στό λιμάνι τῆς Σμύρνης. Ἐκεῖνοι πού πορφύρωσαν μέ τό αἷμα τους τή θάλασσα, ἐκεῖνοι πού ἐπέρασαν τά κύματα μέ τά δάκρυά τους, ἐκεῖνοι πού ἦλθαν ἐδῶ, καί ἔφεραν ἀκέραια τήν πίστη καί τήν ἀγάπη γιά τήν Ἐκκλησία. Αὐτούς τιμᾶμε καί σήμερα.
Καί σήμερα περνᾶμε δύσκολες ὧρες, ἀλλά ὅπως εἶπε ὁ ποιητής «Τή ρωμιοσύνη μήν τήν κλαῖς / ἐκεῖ πού πάει νά σκύψει / νάτη πετιέται ἀπό ξαρχῆς / καί καμακώνει τό θεριό / μέ τό καμάκι τοῦ ἥλιου». Κι ὅπως ἔλεγε ὁ βυζαντινός χρονικογράφος Κωνσταντίνος Μανασσής, ἡ ρωμιοσύνη «τέθηλεν, αὔξει, κρατεῖ καί νεάζει».
Ὁ Σεβ. κ. Χρυσόστομος κατέληξε ὡς ἑξῆς: Ἡ ρωμιοσύνη παρά τίς γκάφες τίς δικές μας, καί παρά τά ὅποια καμώματα τῶν ἐχθρῶν μας, «τέθηλεν, αὔξει, κρατεῖ καί νεάζει» καί εὐχητικά ἐπαναλαμβάνουμε τά λόγια ἐκείνου «καί μέχρι τέλος αὔξοιτο», διά πρεσβειῶν τῆς ἁγίας ἐνδόξου μεγαλομάρτυρος καί ἰσαποστόλου Φωτεινῆς τῆς Σαμαρείτιδος, τοῦ ἁγίου ἐθνοϊερομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης καί τῶν σύν αὐτῷ, καί πάντων τῶν Ἁγίων, ἀδελφοί μου, ἀμήν. Χρόνια πολλά καί εὐλογημένα.
Κατά τή θεία Λειτουργία προέστη καί ὁμίλησε ὁ Σεβασμ. Κερκύρας.
Ἑορτάζει καί πανηγυρίζει σήμερα, Σεβασμιώτατε καί ἐν Χριστῷ πεφιλημένε ἀδελφέ Μητροπολίτα Νέας Σμύρνης κ. Συμεών καί Σεβασμιώτατε καί πεφιλημένε ἀδελφέ Μητροπολίτα Πατρῶν κ. Χρυσόστομε, τίμιον πρεσβυτέριον, ἀγαπητοί χριστιανοί.
Χριστός ἀνέστη!
Ἑορτάζει καί πανηγυρίζει ἡ ἁγία Φωτεινή ἡ Σαμαρεῖτις, ἡ μεγάλη μάρτυς τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία κατηξιώθη νά γίνει ἰσαπόστολος, ἴση μέ τούς Ἀποστόλους τοῦ Κυρίου μας, οἱ ὁποῖοι περιέτρεξαν ὅλη τήν οἰκουμένη γιά νά φέρουν τό σωτήριο μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως στά πέρατα τῆς γῆς. Ἡ Σαμαρεῖτις Φωτεινή εἶδε, ἐπίστευσε, ἐγκολπώθηκε τόν Ἀναστάντα Κύριο. Ἐνδυναμώθηκε μέ τήν πίστη τοῦ Ἀναστάντος καί οἱ ἅγιοι καί οἱ μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ τό ἴδιο. Ἔγινε καί μεγάλη μάρτυς τῆς Ἐκκλησίας μας, ἰσαπόστολος καί μητέρα καί καμάρωσε τά παιδιά της καί δόξασε τόν Τριαδικό Θεό, ὁ Ὁποῖος τήν ἀξίωσε νά δεῖ τά παιδιά της νά τήν ἀκολουθοῦν ἕως τό τέλος τοῦ μαρτυρίου της, τό τέλος της πού παρέδωσε τή μακαρία ψυχή της.
Ἐν ἀντιθέσει πρός ἐμᾶς ἡ ἐποχή μας πλουσιοπάροχα σκορπίζει τό μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου, οἱ ἄνθρωποι ὅμως σήμερα γνωρίζουν τήν πίστη καί τόν ἀληθινό Θεό καί μένουν μακριά ἀπό τήν πηγή τῆς ζωῆς, τόν ἀληθινό Θεό ἀπό τό νερό τό ὁποῖο ἔδωσε ὁ Κύριος, τό νερό πού εἶπε ὁ Κύριος σ᾽ αυτόν πού θά δώσω τό ὕδωρ «γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγή ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωήν αἰώνιον».
Εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας, εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Πού ἔρχεται καί θεοποιεῖ τόν ἄνθρωπο. Πού ἁγιάζει τόν ἄνθρωπο. Ὅλες τίς ἐνέργειες τοῦ ἀνθρώπου. Τίς κάνει φωτεινές. Ἐνδυναμώνεται ἡ καρδιά του καί ἡ ψυχή τοῦ καθενός μας, ὅταν εἶναι ποτισμένη ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα. Εἶναι αὐτό τό φῶς τό ἀνέσπερο τό ὁποῖο ἐξέπεμψε ἀπό τόν Πανάγιο Τάφο καί σκορπίστηκε σέ ὁλάκερη τήν οἰκουμένη καί φωτίζει ὁ καθείς ὅποιον ἀναζητᾶ αὐτό τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως.
Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος λαμβάνει τό φῶς δέν πορεύεται στό σκοτάδι, ἀλλά ὅλη του ἡ ζωή εἶναι φωτισμένη Καί ξέρετε, ὅπως τό νερό ξεπηδᾶ ἀπό τήν πηγή καί δέν τελειώνει ποτέ, ἔτσι καί ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας δέν τελειώνει ποτέ. Ἐκεῖνος πού βρίσκει τόν Ἀναστάντα Κύριο καί τόν ἔκανε κέντρο τῆς ζωῆς του εἶναι ἡ μόνη παρηγοριά, εἶναι ἡ παρουσία ἡ καθημερινή στή ζωή του. Δέν εἶναι ἀφερέγγυος αὐτός ὁ ἄνθρωπος ὡς πρός τόν ἴδιο τόν Θεό. Ὅπως καί ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος, «ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζεῖ δέ ἐν ἐμοί Χριστός».
Εἶναι ἡ θέαση τοῦ τρόπου τῆς ζωῆς μας ἀπό ἄλλο πρίσμα, αὐτό τῆς καθάρσεώς μας, αὐτό πού ὁδηγεῖ στή μετάνοια. Αὐτός ὁ ἄνθρωπος πού ἔλαβε τό ὕδωρ τό ἁλλόμενον, τόν ἴδιο τόν Χριστό, μπορεῖ νά βλέπει καί νά παρατηρεῖ τά ἔργα τῆς συνειδήσεώς του, νά βλέπει ποιά εἶναι ἡ αἰτία ἐκείνη πού τόν κάνει νά εἶναι ξεχωριστός ἀπό τόν Θεό καί ἀπό τούς ἀνθρώπους. Καί ὅταν ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ἐντονότατη στή ζωή του ἴδιος ὁ Θεός θά αἰσθάνεται ἐντονότατη τήν ἀναγκη αὐτῆς τῆς ἑνότητας πού συντελεῖται μέσα στήν Ἐκκλησία.
Καί ἐνῶ «τό ὕδωρ τό ἁλλόμενον» καθαρίζει τόν ρύπο τοῦ σώματος καί τή βρωμιά, ξεπλένει τή συνείδησή μας, δίνει τή δυνατότητα νά ἀντιλαμβανόμαστε τίς ἀξίες πού μᾶς ἐδημιούργησε ὁ Θεός γιά νά πορευόμαστε σύμφωνα μέ αὐτές τίς ἀξίες καί τήν πίστη στόν ἀληθινό Θεό.
Εἶναι ἀκόμη τό ὕδωρ τό ἁλλόμενον ἡ κλίση γιά νά μποροῦμε νά ἀντιληφθοῦμε ὅτι ἡ πηγή καί ἡ δροσιά τοῦ Θεοῦ καί ἡ χαρά τοῦ νεροῦ δέν εἶναι μόνο γιά μᾶς, ἀλλά γιά ὅλους, γιά νά ξεδιψάσουν ὅλοι, καί αὐτό τό ἀντιλαμβάνεται ὅποιος ξεδιψᾶ ἀπό αὐτό τό ἁλλόμενον ὕδωρ. Δέν ἀρκεῖται νά ξεδιψάει μόνος του, ἀλλά θέλει ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νά μοιράζονται αὐτή τή χαρά τοῦ ὕδατος τῆς πηγῆς τῆς δροσιᾶς τοῦ νεροῦ, καί ὅταν γίνει μέτοχος, τότε ἡ χαρά γίνεται ἀκόμη περισσότερο.
Ἡ Σαμαρείτιδα ὅταν ἀντιλήφθηκε ὅτι τό ἁλλόμενον ὕδωρ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὅταν τῆς εἶπε ὅτι ἐγώ εἶμαι ὁ Μεσσίας μέ τόν ὁποῖο ἐσύ κουβεντιάζεις, ἀφήνει κάτω τήν ὑδρία καί τρέχει στό χωριό, στήν πόλη νά φωνάξει σέ ὅλους καί νά ἀκουστεῖ. Ἐδῶ εἶναι ἡ πηγή τῆς ζωῆς μας. Αὐτός εἶναι ὁ Μεσσίας, αὐτός εἶναι ὁ Χριστός. Καί τό ἐκήρυξε μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς της, γι᾽ αὐτό ἔγινε ἰσαπόστολος. Για αὐτό τόν λόγο μαρτύρησε, γιατί ὁμολόγησε τόν Ἀναστάντα Κύριο.
Ἀλλ᾽ αὐτό δέν εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ ὁ ἄνθρωπος πλέον δαιμονοποιεῖται, ἔχασε τόν προορισμό του, τή σκέψη τήν ἀληθινή καί τήν ἀξία μέ τήν ὁποία ὁ ἴδιος ὁ ἀληθινός Θεός μᾶς ἔπλασε.
Καί τό τελευταῖο. Ἔπαψε ὁ ἄνθρωπος νά μοιράζεται τόν ἑαυτό του μέ τούς ἄλλους. Οὔτε σέ ἀτομικό οὔτε σέ κοινωνικό ἐπίπεδο. Δέν θέλει ὁ ἄνθρωπος νά μοιράζεται σήμερα τά ἀγαθά, πού ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε, μέ τόν συνάνθρωπό του. Τά θέλει ὅλα γιά τόν ἑαυτό του. Νομίζει στήν ἀρχή ὅτι εἶναι ἱκανοποιημένος. Ὅτι ὅταν ἐκεῖνος περνάει καλά, ἀσχέτως ἄν οἱ ἄλλοι δέν τά γεύονται, ἐκεῖνος νομίζει ὅτι εἶναι ἱκανοποιημένος. Ἄσχετα ὅμως ἄν ἀργότερα ἔλθει ἡ ἄλλη σκέψη πού τόν κάνει δυσαρεστημένο καί ἀπελπισμένο, γιατί σ’ αὐτό κατήντησε σήμερα ἡ κοινωνία μας, νά μοιάζει ὅτι ζεῖ μέσα σέ μιά ἀπελπισία, μέσα σ’ ἕνα ἀποπροσανατολισμό, καί νά μήν ἔχει ποῦ νά στηριχθεῖ. Καί βλέπουμε, ἀδελφοί, τά τελευταῖα χρόνια πόσο βαθιά εἶναι ἡ πνευματική κρίση ἡ ὁποία διανύουμε.
Ἀπό τήν ἀρχή ἡ Ἐκκλησία, ὅταν ἐνεμφανίσθη αὐτή ἡ οἰκονομική κρίση, εἶπε ὅτι δέν εἶναι τόσο μεγάλη, ὅσο ἡ πνευματική κρίση. Καί τώρα πού ἀντιλαμβάνονται ὅλοι, ἀκόμη καί ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐκήρυξαν καί εἶπαν ὑπέρ τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως, γιατί ἐκεῖνοι φταῖνε πού ἀποπροσανατόλισαν τούς ἀνθρώπους μακριά ἀπό τόν Θεό, καί τούς προσανατόλισαν στά ὑλικά πράγματα, πιστεύοντας ὅτι οἱ ἄνθρωποι θά ζήσουν μόνο μέ ψωμί, μόνο μέ τήν ὕλη. Ἀλλα ἔρχεται τό ἀψευδές στόμα τοῦ Κυρίου μας καί λέγει ὅτι «οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ’ ἐπί παντί ρήματι ἐκπορευομένῳ διά στόματος Θεοῦ». Ἀστόχησαν σήμερα οἱ ἄνθρωποι καί τώρα βλέπουμε τήν κατρακύλα πού μᾶς πῆρε.
Ἀδελφοί, Ἐκείνη γιά τήν ὁποία συγκεντρωθήκαμε ἐδῶ, νά τήν προσκυνήσουμε καί νά Τῆς ἀποδώσουμε τήν τιμή, Ἐκείνη ἡ ὁποία ἀγωνίστηκε γιά μᾶς καί συνεχίσει νά ἀγωνίζεται, ἄς μᾶς δώσει αὐτό τό μήνυμα. Ἡ ζωή μας νά εἶναι ἡ ζωή τοῦ ἀναστημένου Χριστοῦ μας καί καθημερινά νά ζοῦμε μέ τήν ἐλπίδα, ὄχι μόνο τῆς παρούσας ζωῆς, ἀλλά καί τῆς μέλλουσας. Ἀμήν.
Τό ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς ἐψάλη ὁ Μεθέορτος Ἑσπερινός καί ἀκολούθησε ἡ πάνδημη λιτανεία τῆς εἰκόνας τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς.
Στήν κεντρική Πλατεία τῆς πόλεως ἀναπέμφθηκε Δέηση καί ὁ Σεβασμ. Μητροπολίτης μας κ. ΣΥΜΕΩΝ ἀπηύθυνε πρός τούς πιστούς, πού εἶχαν κατακλύσει τήν πλατεία, τόν ἀκόλουθο χαιρετισμό :
«Σήμερα, ἀγαπητοί ἀδελφοί, εἶναι ἡ μεγάλη πανήγυρη τῆς πόλεώς μας. Ἡ κορυφαία ἑορτή τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας. Ἡ μνήμη τῆς ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος ἁγίας Φωτεινῆς· στήν καρδιά τῆς ἀνοίξεως· στήν εὐφρόσυνη πασχάλια περίοδο.
Πολιοῦχος καί προστάτιδα ἡ ἁγία Φωτεινή τῆς ἀλησμόνητης καί πολύκλαυστης Σμύρνης μας. Πολιοῦχος καί προστάτιδα καί τῆς Νέας Σμύρνης· τῆς πόλης πού δημιούργησαν στή φιλόξενη γῆ τῆς Ἀττικῆς οἱ πατεράδες μας, οἱ πονεμένοι καί ξεριζωμένοι πρόσφυγες τῆς ἑλληνικώτατης Ἰωνίας.
Ἀπό τά πρῶτα μελήματά τους ἦταν νά χτίσουν τόν Ναό τῆς ἁγίας Φωτεινῆς. Γιά νά λατρεύουν σ᾽ αὐτόν τόν ζῶντα καί ἀληθινό Θεό. Γιά νά θυμοῦνται καί νά νοσταλγοῦν οἱ ἴδιοι καί τά παιδιά τους τήν περίλαμπρη Μητρόπολη τῆς Σμύρνης πού ἀφάνισε ἡ ἀσιατική βαρβαρότητα.
Στή δική μας Ἁγία Φωτεινή, τόν Καθεδρικό Ναό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας, τιμήσαμε χθές μέ τόν ἑόρτιο Ἑσπερινό καί σήμερα τό πρωΐ μέ τή θεία Λειτουργία τήν Μεγαλομάρτυρα τοῦ Χριστοῦ καί πολιοῦχο μας Ἁγία Φωτεινή. Τήν ἱερή τούτη ὥρα, στήν καρδιά τῆς πόλεώς μας, λιτανεύουμε τήν εἰκόνα Της καί ἐπικαλούμαστε τίς πρεσβεῖες της πρός τόν ἀναστάντα Κύριό μας.
Βρισκόμαστε, ὡς χώρα, ὁλόκληρη ἡ πατρίδα μας, στή δίνη μιᾶς μεγάλης οἰκονομικῆς κρίσεως. Μιᾶς κρίσεως πού προκάλεσε καί συνεχίζει νά προκαλεῖ ὀξύτατα προβλήματα γιά πολλούς συνανθρώπους μας. Ἕνα ἀπό αὐτά καί ἡ ἀνεργία· ἡ ἀνεργία νέων ἀνθρώπων στό ξεκίνημα τῆς πιό δημιουργικῆς ἡλικίας τους. Καί σέ πολλές περιπτώσεις, μετά ἀπό καλές σπουδές πού ἔκαναν καί ἄλλα χρήσιμα ἐφόδια πού μέ κόπο ἀπόχτησαν.
Τά παιδιά μας αὐτά σκεφτόμαστε τήν ἱερή τούτη ὥρα. Καί παρακαλοῦμε γι᾽ αὐτά θερμά τόν Θεό.
Νά τά κρατήσει ὄρθια. Νά μήν ἐπιτρέψει ἡ ἀποκαρδίωση καί ἡ ἀπογοήτευση νά θρονιαστοῦν στήν καρδιά τους. Νά διατηρήσει ζωντανή μέσα τους τήν ἐλπίδα καί τήν ὄρεξη γιά δημιουργία.
Καί σύντομα Ἐκεῖνος, ὁ Παντοδύναμος Κύριος, ν᾽ ἀνοίξει δρόμους στ᾽ ἀδιέξοδα καί νά δώσει λύσεις στά προβλήματα πού ὀρθώνονται μπροστά μας.
Ἀναστημένε Κύριε, ἄκουσε τήν ἱκεσία μας! Καί γίνε βοηθός καί σκεπαστής ὅλων μας!
Χριστός ἀνέστη, ἀδελφοί μου!
Χρόνια πολλά καί εὐλογημένα!»
Ἐπίκεντρο τοῦ ἑορτασμοῦ ὁ ὁμώνυμος Μητροπολιτικός μας Ναός, διάδοχος καί συνέχεια τῆς περίλαμπρης Μητρόπολης τῆς ἀλησμόνητης Σμύρνης.
Κατά τήν ἐφετινή πανήγυρη προσκεκλημένοι Ἱεράρχες τοῦ Σεβασμ. Μητροπολίτου μας ἦταν οἱ Σεβασμ. Μητροπολίτες Κερκύρας κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ καί Πατρῶν κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ.
Κατά τόν Πανηγυρικό Ἑσπερινό χοροστάτησε καί κήρυξε τόν θεῖο λόγο ὁ Σεβασμ. Πατρῶν.
Μετά τήν προσφώνηση τοῦ Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχη μας κ. Συμεών, ἔλαβε τόν λόγο γιά νά κηρύξει καί νά οἰκοδομήσει μέ τό διδακτικό του λόγο ὁ προσκεκλημένος γιά τήν ἑορτή καί πανήγυρη τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς, Σεβασμιώτατος Μητρ. Πατρῶν κ. Χρυσόστομος. Ὁ Σεβ. κ. Χρυσόστομος ἐξέφρασε ἀρχικά τίς θερμές εὐχαριστίες καί τήν εὐγνωμοσύνη του πρός τόν Σεβ. κ. Συμεών γιά τήν πρόσκληση αὐτή νά συνεορτάσουν καί νά τιμήσουν τήν ἁγία μεγαλομάρτυρα Φωτεινή, τήν ἰσαπόστολο.
Ὁ Σεβ. κ. Χρυσόστομος ἑστίασε τήν ὁμιλία του σέ δύο σημεῖα. Τό πρῶτο εἶναι ἡ μεγάλη συνάντηση τοῦ Ἰησοῦ μέ τή Σαμαρείτιδα, περιστατικό γνωστό καί συγκλονιστικό. Ὁ Χριστός πέρασε ἀπό τή Σαμάρεια, ἄν καί μποροῦσε νά περάσει ἀπό ἄλλο δρόμο. Ἐπέλεξε αὐτό τό δρόμο γιατί ἔτσι ἦταν τό σωτήριο σχέδιο. Ἔτσι καί στή δική μας ζωή, θεωροῦμε πολλά γεγονότα τυχαῖα, ἀλλά δέν εἶναι καθόλου ἔτσι. Ὅλα ἐντάσσονται στό σωτήριο σχέδιο τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Ἰησοῦς ἐκάθισε ἐπάνω στό πηγάδι, ὄχι δίπλα στό πηγάδι, γιά νά δηλώσει ὅτι ἐκεῖνος ἦταν τό νερό. Καί τότε εἶπε στή γυναίκα, δός μου νά πιώ, ὡς νά ἀπευθυνόταν σέ ἕνα πολύ δικό του ἄνθρωπο, στό παιδί του. Ὁ Ἰησοῦς διψᾶ γιά τή σωτηρία μας, γιά νά μᾶς κάνει οὐρανοπολίτες. Κι ἐκείνη ὄχι μόνο ξεδίψησε, ἀλλά κι ἡ ἴδια ἔγινε πηγή ὕδατος εἰς ζωήν αἰώνιον. Ἔγινε ἰσαπόστολος.
Κι ἐμεῖς σήμερα ἔχουμε μπροστά μας πηγάδι βαθύ. Μπορεῖ αὐτό τό πηγάδι νά μᾶς ξεδιψάσει, ἐμᾶς πού ἔχουμε κατακτήσει θάλασσες καί ὠκεανούς; Μπορεῖ Ἐκεῖνος νά μᾶς ξεδιψάσει; Κι Ἐκεῖνος ἐπιμένει, μᾶς βεβαιώνει ὅτι ἄν πιοῦμε ἀπό τό δικό του νερό δέν θά ξαναδιψάσουμε ποτέ. Ἄς μήν ἀπολυτοποιοῦμε τή γνώση καί τήν κοσμική ζωή, ἄς μήν πίνουμε νερό ἀπό ξεροπήγαδο. Ἄς ποῦμε τό «ναί» στό Κύριό μας, στόν Χριστό μας.
Τό δεύτερο σημεῖο τῆς ὁμιλίας τοῦ Σεβ. κ. Χρυσοστόμου στρέφεται στή μαρτυρική Σμύρνη, καθώς βλέπει τήν Ἁγία Φωτεινή στήν ἁγία της εἰκόνα. Ἐκεῖ ὅπου ἔζησαν οἱ παππούδες καί οἱ προπάτορές μας, ἐκεῖ ὅπου ὁ μεγάλος ἐθνοϊερομάρτυς Χρυσόστομος, ἐπίσκοπος Σμύρνης, μαρτυρικά ἐτελείωσε. Ἐκεῖνος εἶχε πεῖ πώς ἄν αὐτή ἡ μίτρα πού ἔχω στό κεφάλι μου, ἄν κάποτε ἀπολέσει τή λάμψη της, νά μετατραπεῖ σέ ἀγκάθινο στεφάνι μαρτυρίου. Καί ἐπέπρωτο νά γίνει ἔτσι, νά ἀφήσει τήν τελευταία του στιγμή ὁ μαρτυρικός Ἱεράρχης μαζί μέ ἄλλους πολλούς, ἐκεῖ στήν ἀλησμόνητη πατρίδα, στήν ἀξέχαστη Σμύρνη. Ὅπου ποτίστηκε τό χῶμα μέ τό αἷμα. Ἐκεῖ ὅπου στό λιμάνι ἔσπευσαν γιά νά φύγουν διωγμένοι, αἱματωμένοι καί πληγωμένοι, ψυχικά καί σωματικά, οἱ μάρτυρες ἐκεῖνοι τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος. Γιά τούς ὁποίους βρέθηκε στόμα νά πεῖ ὅτι συνωστίζοντο στό λιμάνι τῆς Σμύρνης. Ἐκεῖνοι πού πορφύρωσαν μέ τό αἷμα τους τή θάλασσα, ἐκεῖνοι πού ἐπέρασαν τά κύματα μέ τά δάκρυά τους, ἐκεῖνοι πού ἦλθαν ἐδῶ, καί ἔφεραν ἀκέραια τήν πίστη καί τήν ἀγάπη γιά τήν Ἐκκλησία. Αὐτούς τιμᾶμε καί σήμερα.
Καί σήμερα περνᾶμε δύσκολες ὧρες, ἀλλά ὅπως εἶπε ὁ ποιητής «Τή ρωμιοσύνη μήν τήν κλαῖς / ἐκεῖ πού πάει νά σκύψει / νάτη πετιέται ἀπό ξαρχῆς / καί καμακώνει τό θεριό / μέ τό καμάκι τοῦ ἥλιου». Κι ὅπως ἔλεγε ὁ βυζαντινός χρονικογράφος Κωνσταντίνος Μανασσής, ἡ ρωμιοσύνη «τέθηλεν, αὔξει, κρατεῖ καί νεάζει».
Ὁ Σεβ. κ. Χρυσόστομος κατέληξε ὡς ἑξῆς: Ἡ ρωμιοσύνη παρά τίς γκάφες τίς δικές μας, καί παρά τά ὅποια καμώματα τῶν ἐχθρῶν μας, «τέθηλεν, αὔξει, κρατεῖ καί νεάζει» καί εὐχητικά ἐπαναλαμβάνουμε τά λόγια ἐκείνου «καί μέχρι τέλος αὔξοιτο», διά πρεσβειῶν τῆς ἁγίας ἐνδόξου μεγαλομάρτυρος καί ἰσαποστόλου Φωτεινῆς τῆς Σαμαρείτιδος, τοῦ ἁγίου ἐθνοϊερομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης καί τῶν σύν αὐτῷ, καί πάντων τῶν Ἁγίων, ἀδελφοί μου, ἀμήν. Χρόνια πολλά καί εὐλογημένα.
Κατά τή θεία Λειτουργία προέστη καί ὁμίλησε ὁ Σεβασμ. Κερκύρας.
Ἑορτάζει καί πανηγυρίζει σήμερα, Σεβασμιώτατε καί ἐν Χριστῷ πεφιλημένε ἀδελφέ Μητροπολίτα Νέας Σμύρνης κ. Συμεών καί Σεβασμιώτατε καί πεφιλημένε ἀδελφέ Μητροπολίτα Πατρῶν κ. Χρυσόστομε, τίμιον πρεσβυτέριον, ἀγαπητοί χριστιανοί.
Χριστός ἀνέστη!
Ἑορτάζει καί πανηγυρίζει ἡ ἁγία Φωτεινή ἡ Σαμαρεῖτις, ἡ μεγάλη μάρτυς τοῦ Κυρίου, ἡ ὁποία κατηξιώθη νά γίνει ἰσαπόστολος, ἴση μέ τούς Ἀποστόλους τοῦ Κυρίου μας, οἱ ὁποῖοι περιέτρεξαν ὅλη τήν οἰκουμένη γιά νά φέρουν τό σωτήριο μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως στά πέρατα τῆς γῆς. Ἡ Σαμαρεῖτις Φωτεινή εἶδε, ἐπίστευσε, ἐγκολπώθηκε τόν Ἀναστάντα Κύριο. Ἐνδυναμώθηκε μέ τήν πίστη τοῦ Ἀναστάντος καί οἱ ἅγιοι καί οἱ μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ τό ἴδιο. Ἔγινε καί μεγάλη μάρτυς τῆς Ἐκκλησίας μας, ἰσαπόστολος καί μητέρα καί καμάρωσε τά παιδιά της καί δόξασε τόν Τριαδικό Θεό, ὁ Ὁποῖος τήν ἀξίωσε νά δεῖ τά παιδιά της νά τήν ἀκολουθοῦν ἕως τό τέλος τοῦ μαρτυρίου της, τό τέλος της πού παρέδωσε τή μακαρία ψυχή της.
Ἐν ἀντιθέσει πρός ἐμᾶς ἡ ἐποχή μας πλουσιοπάροχα σκορπίζει τό μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου, οἱ ἄνθρωποι ὅμως σήμερα γνωρίζουν τήν πίστη καί τόν ἀληθινό Θεό καί μένουν μακριά ἀπό τήν πηγή τῆς ζωῆς, τόν ἀληθινό Θεό ἀπό τό νερό τό ὁποῖο ἔδωσε ὁ Κύριος, τό νερό πού εἶπε ὁ Κύριος σ᾽ αυτόν πού θά δώσω τό ὕδωρ «γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγή ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωήν αἰώνιον».
* * *
Τί εἶναι ὅμως τό ἁλλόμενον ὕδωρ; Αὐτό τό ὁποῖο δυναμώνει τήν πίστη τοῦ ἀνθρώπου. Τί εἶναι αὐτό γιά τό ὁποῖο μίλησε ὁ Κύριος μας; Ὅποιος τό γευθεῖ καί ἡ καρδιά του θά εἶναι δυνατή, οἱ σκέψεις του θά εἶναι θεωμένες, οἱ ἐνέργειές του θά εἶναι φωτισμένες καί θά πορεύεται ἀπό τήν παροῦσα ζωή γιά νά φτάνει μέχρι τήν αἰωνιότητα.Εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας, εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Πού ἔρχεται καί θεοποιεῖ τόν ἄνθρωπο. Πού ἁγιάζει τόν ἄνθρωπο. Ὅλες τίς ἐνέργειες τοῦ ἀνθρώπου. Τίς κάνει φωτεινές. Ἐνδυναμώνεται ἡ καρδιά του καί ἡ ψυχή τοῦ καθενός μας, ὅταν εἶναι ποτισμένη ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα. Εἶναι αὐτό τό φῶς τό ἀνέσπερο τό ὁποῖο ἐξέπεμψε ἀπό τόν Πανάγιο Τάφο καί σκορπίστηκε σέ ὁλάκερη τήν οἰκουμένη καί φωτίζει ὁ καθείς ὅποιον ἀναζητᾶ αὐτό τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως.
Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος λαμβάνει τό φῶς δέν πορεύεται στό σκοτάδι, ἀλλά ὅλη του ἡ ζωή εἶναι φωτισμένη Καί ξέρετε, ὅπως τό νερό ξεπηδᾶ ἀπό τήν πηγή καί δέν τελειώνει ποτέ, ἔτσι καί ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας δέν τελειώνει ποτέ. Ἐκεῖνος πού βρίσκει τόν Ἀναστάντα Κύριο καί τόν ἔκανε κέντρο τῆς ζωῆς του εἶναι ἡ μόνη παρηγοριά, εἶναι ἡ παρουσία ἡ καθημερινή στή ζωή του. Δέν εἶναι ἀφερέγγυος αὐτός ὁ ἄνθρωπος ὡς πρός τόν ἴδιο τόν Θεό. Ὅπως καί ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος, «ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζεῖ δέ ἐν ἐμοί Χριστός».
Εἶναι ἡ θέαση τοῦ τρόπου τῆς ζωῆς μας ἀπό ἄλλο πρίσμα, αὐτό τῆς καθάρσεώς μας, αὐτό πού ὁδηγεῖ στή μετάνοια. Αὐτός ὁ ἄνθρωπος πού ἔλαβε τό ὕδωρ τό ἁλλόμενον, τόν ἴδιο τόν Χριστό, μπορεῖ νά βλέπει καί νά παρατηρεῖ τά ἔργα τῆς συνειδήσεώς του, νά βλέπει ποιά εἶναι ἡ αἰτία ἐκείνη πού τόν κάνει νά εἶναι ξεχωριστός ἀπό τόν Θεό καί ἀπό τούς ἀνθρώπους. Καί ὅταν ἡ παρουσία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ἐντονότατη στή ζωή του ἴδιος ὁ Θεός θά αἰσθάνεται ἐντονότατη τήν ἀναγκη αὐτῆς τῆς ἑνότητας πού συντελεῖται μέσα στήν Ἐκκλησία.
Καί ἐνῶ «τό ὕδωρ τό ἁλλόμενον» καθαρίζει τόν ρύπο τοῦ σώματος καί τή βρωμιά, ξεπλένει τή συνείδησή μας, δίνει τή δυνατότητα νά ἀντιλαμβανόμαστε τίς ἀξίες πού μᾶς ἐδημιούργησε ὁ Θεός γιά νά πορευόμαστε σύμφωνα μέ αὐτές τίς ἀξίες καί τήν πίστη στόν ἀληθινό Θεό.
Εἶναι ἀκόμη τό ὕδωρ τό ἁλλόμενον ἡ κλίση γιά νά μποροῦμε νά ἀντιληφθοῦμε ὅτι ἡ πηγή καί ἡ δροσιά τοῦ Θεοῦ καί ἡ χαρά τοῦ νεροῦ δέν εἶναι μόνο γιά μᾶς, ἀλλά γιά ὅλους, γιά νά ξεδιψάσουν ὅλοι, καί αὐτό τό ἀντιλαμβάνεται ὅποιος ξεδιψᾶ ἀπό αὐτό τό ἁλλόμενον ὕδωρ. Δέν ἀρκεῖται νά ξεδιψάει μόνος του, ἀλλά θέλει ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νά μοιράζονται αὐτή τή χαρά τοῦ ὕδατος τῆς πηγῆς τῆς δροσιᾶς τοῦ νεροῦ, καί ὅταν γίνει μέτοχος, τότε ἡ χαρά γίνεται ἀκόμη περισσότερο.
Ἡ Σαμαρείτιδα ὅταν ἀντιλήφθηκε ὅτι τό ἁλλόμενον ὕδωρ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ὅταν τῆς εἶπε ὅτι ἐγώ εἶμαι ὁ Μεσσίας μέ τόν ὁποῖο ἐσύ κουβεντιάζεις, ἀφήνει κάτω τήν ὑδρία καί τρέχει στό χωριό, στήν πόλη νά φωνάξει σέ ὅλους καί νά ἀκουστεῖ. Ἐδῶ εἶναι ἡ πηγή τῆς ζωῆς μας. Αὐτός εἶναι ὁ Μεσσίας, αὐτός εἶναι ὁ Χριστός. Καί τό ἐκήρυξε μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς της, γι᾽ αὐτό ἔγινε ἰσαπόστολος. Για αὐτό τόν λόγο μαρτύρησε, γιατί ὁμολόγησε τόν Ἀναστάντα Κύριο.
* * *
Ἡ ἐποχή μας εἶναι πολύ διαφορετική ἀπό ἐκείνη τῆς Σαμαρείτιδος. Ὅλα αὐτά τά προσφέρει ο ἴδιος ὁ Χριστός σ᾽ ἐκεῖνον πού θά μπεῖ μέσα στήν ψυχή του. Ἡ ἐποχή μας ὅμως καταφρονεῖ αὐτή τήν πηγή τοῦ ὕδατος τοῦ ἁλλομένου. Στή θέση τοῦ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος ἔβαλε τόν ἑαυτό του, θεοποιήθηκε. Ἔγινε αὐτοθεός ὁ ἄνθρωπος. Περιφρόνησε τίς ἐνέργειες καί τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ καί ὁ ἴδιος αὐτοθαυμάζει τά ἔργα του, τίς ἀξίες, τίς γνώσεις, τά ἐπιτεύγματά του μέ ἀποτελεσμα μέσα ἀπό αὐτή τήν παραφροσύνη ὁ ἄνθρωπος νά κατρακυλᾶ καθημερινά, νά μήν ξέρει τά ὅρια μέσα στά ὁποῖα ζεῖ. Ἀκόμη ὁ ἄνθρωπος σήμερα ἀντί γιά τή μετάνοια καί τήν κάθαρση διακηρύσσει, ὅτι ἡ ἁμαρτία εἶναι δικαίωμά του καί ζεῖ μέ τήν ἁμαρτία, τήν κάθε εἴδους ἁμαρτία, κάθε ἡδονή καί πλεονεξία, κάθε ἐγωϊσμό. Θεωρεῖ ὁ ἄνθρωπος ὅτι ἔχει δικαίωμα νά ζεῖ μέ τήν ἁμαρτία καί μερικές φορές καυχᾶται γιά τήν ἁμαρτία καί τήν καπατσοσύνη του νά διαβιώνει μέσα σ᾽ αὐτή τήν κοινωνία καί νά προσπερνᾶ τούς συνανθρώπους τους περιφρονώντας τους. Ἀλλ᾽ αὐτό δέν εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ ὁ ἄνθρωπος πλέον δαιμονοποιεῖται, ἔχασε τόν προορισμό του, τή σκέψη τήν ἀληθινή καί τήν ἀξία μέ τήν ὁποία ὁ ἴδιος ὁ ἀληθινός Θεός μᾶς ἔπλασε.
Καί τό τελευταῖο. Ἔπαψε ὁ ἄνθρωπος νά μοιράζεται τόν ἑαυτό του μέ τούς ἄλλους. Οὔτε σέ ἀτομικό οὔτε σέ κοινωνικό ἐπίπεδο. Δέν θέλει ὁ ἄνθρωπος νά μοιράζεται σήμερα τά ἀγαθά, πού ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε, μέ τόν συνάνθρωπό του. Τά θέλει ὅλα γιά τόν ἑαυτό του. Νομίζει στήν ἀρχή ὅτι εἶναι ἱκανοποιημένος. Ὅτι ὅταν ἐκεῖνος περνάει καλά, ἀσχέτως ἄν οἱ ἄλλοι δέν τά γεύονται, ἐκεῖνος νομίζει ὅτι εἶναι ἱκανοποιημένος. Ἄσχετα ὅμως ἄν ἀργότερα ἔλθει ἡ ἄλλη σκέψη πού τόν κάνει δυσαρεστημένο καί ἀπελπισμένο, γιατί σ’ αὐτό κατήντησε σήμερα ἡ κοινωνία μας, νά μοιάζει ὅτι ζεῖ μέσα σέ μιά ἀπελπισία, μέσα σ’ ἕνα ἀποπροσανατολισμό, καί νά μήν ἔχει ποῦ νά στηριχθεῖ. Καί βλέπουμε, ἀδελφοί, τά τελευταῖα χρόνια πόσο βαθιά εἶναι ἡ πνευματική κρίση ἡ ὁποία διανύουμε.
Ἀπό τήν ἀρχή ἡ Ἐκκλησία, ὅταν ἐνεμφανίσθη αὐτή ἡ οἰκονομική κρίση, εἶπε ὅτι δέν εἶναι τόσο μεγάλη, ὅσο ἡ πνευματική κρίση. Καί τώρα πού ἀντιλαμβάνονται ὅλοι, ἀκόμη καί ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἐκήρυξαν καί εἶπαν ὑπέρ τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως, γιατί ἐκεῖνοι φταῖνε πού ἀποπροσανατόλισαν τούς ἀνθρώπους μακριά ἀπό τόν Θεό, καί τούς προσανατόλισαν στά ὑλικά πράγματα, πιστεύοντας ὅτι οἱ ἄνθρωποι θά ζήσουν μόνο μέ ψωμί, μόνο μέ τήν ὕλη. Ἀλλα ἔρχεται τό ἀψευδές στόμα τοῦ Κυρίου μας καί λέγει ὅτι «οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ’ ἐπί παντί ρήματι ἐκπορευομένῳ διά στόματος Θεοῦ». Ἀστόχησαν σήμερα οἱ ἄνθρωποι καί τώρα βλέπουμε τήν κατρακύλα πού μᾶς πῆρε.
* * *
Ἀδελφοί, ἄς ἐπιστρέψουμε ξανά στήν πηγή τοῦ ἁλλομένου ὕδατος. Καθώς παρατηροῦμε ὅλα αὐτά τά φαινόμενα μέσα στήν κοινωνία μας, νομίζω ὅτι κανείς δέν εἶναι εὐχαριστημένος. Ἄς κάνουμε τό ἐγχείρημα, ὅπως ἔπραξε ἡ Σαμαρεῖτις, τῆς ὁποίας τή ζωή ἐφανέρωσε ὁ Κύριός μας. Ἄς ἐπιστρέψουμε κι ἐμεῖς, νά ἀπογυμνωθοῦμε ἀπό αὐτή τήν πνευματική κατάντια στήν ὁποία βρεθήκαμε καί ἄς ἀφιερώσουμε ὁλάκερη τή ζωή μας στόν Κύριό μας, στήν πηγή τοῦ ὕδατος, καί τότε πραγματικά θά γίνει αὐτή «πηγή τοῦ ἁλλομένου ὕδατος εἰς ζωήν αἰώνιον». Αὐτό εἶναι τό ζητούμενο. Γι᾽ αὐτό ἀγωνιζόμαστε καί ὁ καθένας μας βλέπει καί θεωρεῖ τόν παρόντα κόσμο πόσο μικρός εἶναι καί πόσο μικρή εἶναι ἡ πορεία μας. Ἀδελφοί, Ἐκείνη γιά τήν ὁποία συγκεντρωθήκαμε ἐδῶ, νά τήν προσκυνήσουμε καί νά Τῆς ἀποδώσουμε τήν τιμή, Ἐκείνη ἡ ὁποία ἀγωνίστηκε γιά μᾶς καί συνεχίσει νά ἀγωνίζεται, ἄς μᾶς δώσει αὐτό τό μήνυμα. Ἡ ζωή μας νά εἶναι ἡ ζωή τοῦ ἀναστημένου Χριστοῦ μας καί καθημερινά νά ζοῦμε μέ τήν ἐλπίδα, ὄχι μόνο τῆς παρούσας ζωῆς, ἀλλά καί τῆς μέλλουσας. Ἀμήν.
Τό ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς ἐψάλη ὁ Μεθέορτος Ἑσπερινός καί ἀκολούθησε ἡ πάνδημη λιτανεία τῆς εἰκόνας τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς.
Στήν κεντρική Πλατεία τῆς πόλεως ἀναπέμφθηκε Δέηση καί ὁ Σεβασμ. Μητροπολίτης μας κ. ΣΥΜΕΩΝ ἀπηύθυνε πρός τούς πιστούς, πού εἶχαν κατακλύσει τήν πλατεία, τόν ἀκόλουθο χαιρετισμό :
«Σήμερα, ἀγαπητοί ἀδελφοί, εἶναι ἡ μεγάλη πανήγυρη τῆς πόλεώς μας. Ἡ κορυφαία ἑορτή τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας. Ἡ μνήμη τῆς ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος ἁγίας Φωτεινῆς· στήν καρδιά τῆς ἀνοίξεως· στήν εὐφρόσυνη πασχάλια περίοδο.
Πολιοῦχος καί προστάτιδα ἡ ἁγία Φωτεινή τῆς ἀλησμόνητης καί πολύκλαυστης Σμύρνης μας. Πολιοῦχος καί προστάτιδα καί τῆς Νέας Σμύρνης· τῆς πόλης πού δημιούργησαν στή φιλόξενη γῆ τῆς Ἀττικῆς οἱ πατεράδες μας, οἱ πονεμένοι καί ξεριζωμένοι πρόσφυγες τῆς ἑλληνικώτατης Ἰωνίας.
Ἀπό τά πρῶτα μελήματά τους ἦταν νά χτίσουν τόν Ναό τῆς ἁγίας Φωτεινῆς. Γιά νά λατρεύουν σ᾽ αὐτόν τόν ζῶντα καί ἀληθινό Θεό. Γιά νά θυμοῦνται καί νά νοσταλγοῦν οἱ ἴδιοι καί τά παιδιά τους τήν περίλαμπρη Μητρόπολη τῆς Σμύρνης πού ἀφάνισε ἡ ἀσιατική βαρβαρότητα.
Στή δική μας Ἁγία Φωτεινή, τόν Καθεδρικό Ναό τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας, τιμήσαμε χθές μέ τόν ἑόρτιο Ἑσπερινό καί σήμερα τό πρωΐ μέ τή θεία Λειτουργία τήν Μεγαλομάρτυρα τοῦ Χριστοῦ καί πολιοῦχο μας Ἁγία Φωτεινή. Τήν ἱερή τούτη ὥρα, στήν καρδιά τῆς πόλεώς μας, λιτανεύουμε τήν εἰκόνα Της καί ἐπικαλούμαστε τίς πρεσβεῖες της πρός τόν ἀναστάντα Κύριό μας.
Βρισκόμαστε, ὡς χώρα, ὁλόκληρη ἡ πατρίδα μας, στή δίνη μιᾶς μεγάλης οἰκονομικῆς κρίσεως. Μιᾶς κρίσεως πού προκάλεσε καί συνεχίζει νά προκαλεῖ ὀξύτατα προβλήματα γιά πολλούς συνανθρώπους μας. Ἕνα ἀπό αὐτά καί ἡ ἀνεργία· ἡ ἀνεργία νέων ἀνθρώπων στό ξεκίνημα τῆς πιό δημιουργικῆς ἡλικίας τους. Καί σέ πολλές περιπτώσεις, μετά ἀπό καλές σπουδές πού ἔκαναν καί ἄλλα χρήσιμα ἐφόδια πού μέ κόπο ἀπόχτησαν.
Τά παιδιά μας αὐτά σκεφτόμαστε τήν ἱερή τούτη ὥρα. Καί παρακαλοῦμε γι᾽ αὐτά θερμά τόν Θεό.
Νά τά κρατήσει ὄρθια. Νά μήν ἐπιτρέψει ἡ ἀποκαρδίωση καί ἡ ἀπογοήτευση νά θρονιαστοῦν στήν καρδιά τους. Νά διατηρήσει ζωντανή μέσα τους τήν ἐλπίδα καί τήν ὄρεξη γιά δημιουργία.
Καί σύντομα Ἐκεῖνος, ὁ Παντοδύναμος Κύριος, ν᾽ ἀνοίξει δρόμους στ᾽ ἀδιέξοδα καί νά δώσει λύσεις στά προβλήματα πού ὀρθώνονται μπροστά μας.
Ἀναστημένε Κύριε, ἄκουσε τήν ἱκεσία μας! Καί γίνε βοηθός καί σκεπαστής ὅλων μας!
Χριστός ἀνέστη, ἀδελφοί μου!
Χρόνια πολλά καί εὐλογημένα!»
Η ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΜΑΣ
ΤΙΜΗΣΕ
ΤΟΝ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΖΟΒΛΑ
ΤΙΜΗΣΕ
ΤΟΝ π. ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΖΟΒΛΑ
Μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἐτήσιας πανηγύρεως τοῦ Ἱεροῦ Μητροπολιτικοῦ μας Ναοῦ τῆς ἁγίας ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Φωτεινῆς κατά τήν Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος, 13 Μαΐου 2012, ἡ Ἱερά Μητρόπολή μας τίμησε τον πολιό Ἀρχιμανδρίτη π. Βασίλειο Τζοβλᾶ, ἐφημέριο καί ἱερατικῶς προϊστάμενο τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ.
Ἀφορμή γιά νά τιμηθεῖ ὁ πολιός γέροντας ἀποτέλεσε ἡ ἐνενηκοστή ἐπέτειος τῶν γενεθλίων του καί ἡ συμπλήρωση πενήντα ὁλόκληρων ἐτῶν συνεχοῦς καί καρποφόρου ἱερατικῆς διακονίας στόν ἴδιο Ναό τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς (1962-2012).
Τό 2003 —μέ πρόταση τοῦ Σεβασμ. Μητροπολίτου μας— κατά τήν ἑορτή τοῦ ἁγίου Φωτίου ἡ Ἱερά Σύνοδος διά χειρός τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου τίμησε τόν π. Βασίλειο μέ τόν Χρυσό Σταυρό τοῦ ἀποστόλου Παύλου, τήν ἀνώτατη τιμητική διάκριση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
Τώρα, ἦρθε ἡ ὥρα καί ἡ Μητρόπολή μας νά τιμήσει τον π. Βασίλειο γιά τίς δύο αὐτές σημαντικές ἐπετείους τῆς ζωῆς του, ἀλλά καί τήν ἀνεκτίμητη πνευματική προσφορά του, μέ τήν ἀνώτατη διάκρισή της, τόν Χρυσό Σταυρό τῆς ἁγίας ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Φωτεινῆς καί σχετικό Δίπλωμα.
Προσφωνώντας κατά τό τέλος τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Σεβασμ. Μητροπολίτης μας κ. ΣΥΜΕΩΝ τόν π. Βασίλειο, εἶπε τά ἑξῆς :
«Χρέος τῆς Ἐκκλησίας,
Σεβασμιώτατοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
τιμιώτατοι συμπρεσβύτεροι καί Διάκονοι,
ἀξιότιμοι ἄρχοντες τῆς πόλεώς μας
καί προσφιλέστατοι ἀδελφοί Χριστιανοί,
Χρέος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νά τιμᾶ τούς καλούς καί τιμίους ἐργάτες της, οἱ ὁποῖοι ἀνάλωσαν τόν ἑαυτό τους στή διακονία τοῦ θείου ἀμπελῶνος. Ἔτσι καί ἡ ταπεινότης μου ἐπέλεξε τή σημερινή μεγαλώνυμη πανήγυρη τῆς πολιούχου καί προστάτιδός μας ἁγίας ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Φωτεινῆς γιά νά τιμήσει ἕνα λαμπρό καί πρεσβύτη πλέον λειτουργό καί ποιμένα τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας μας, τόν πολυσέβαστο σέ ὅλους μας Ἀρχιμανδρίτη π. Βασίλειο Τζοβλᾶ, ἐφημέριο καί ἱερατικῶς προϊστάμενο τοῦ Μητροπολιτικοῦ μας Ναοῦ τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς, τοῦ Ναοῦ στόν ὁποῖο βρισκόμαστε αὐτή τή στιγμή καί στόν ὁποῖο γιά μιά ἀκόμη φορά μέ τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ ἀξιωθήκαμε νά προσφέρουμε τό ὑπερφυές μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας.
Ἡ ἐπιλογή τῆς παρούσης ἡμέρας καί τῆς συγκεκριμένης χρονικῆς στιγμῆς δέν εἶναι τυχαία. Συνδέεται μέ δύο ἀξιοζήλευτους σταθμούς τῆς ζωῆς τοῦ π. Βασιλείου. Γεννηθείς τό 1922, ἐφέτος ἄγει τήν ἐνενηκοστή ἐπέτειο τῶν γενεθλίων του καί παράλληλα συμπλήρωσε πενήντα ὁλόκληρα χρόνια ἀδιάκοπης ἱερατικῆς διακονίας ἀπό τόν ὁριστικό διορισμό του τήν 27ην Μαρτίου 1962 ὡς ἐφημερίου ἐδῶ στόν Ἱερό Ναό Ἁγίας Φωτεινῆς Νέας Σμύρνης.
Γνωρίζω καλῶς τό ἱερατικό ἦθος καί τόν σεμνό χαρακτήρα τοῦ π. Βασιλείου. Δέν ἐπιθυμεῖ ἐγκώμια καί ἐπαίνους. Ἔχει βαθιά ἐπίγνωση τῆς ἰδιότητός του ὡς δούλου τοῦ Θεοῦ καί ἐργάτου τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ὁποῖος ἔπραξε καί ἐξακολουθεῖ νά πράττει, ὅσο οἱ δυνάμεις του τό ἐπιτρέπουν, τό καθῆκον του· «ὅ ὀφείλει» κατά τόν λόγο Κυρίου μας (Λουκ. 17,10). Καί ἔπραξε πολλά. Καί ἐξεπλήρωσε μέ ἀξιοζήλευτη συνέπεια τήν ἀποστολική σύσταση «τήν διακονίαν σου πληροφόρησον» (Β’ Τιμ. 4,5). Τό γνωρίζουμε ὅλοι. Ὁ ἱερός Κλῆρος, οἱ ἄρχοντες τῆς πόλεως, τό ἐκκλησιαστικό πλήρωμα, τά πολλά πνευματικά παιδιά του.
Νεοεκλεγείς ἐπίσκοπος τό 2002 —πρίν ἀκόμη καί ἀπό τήν ἐνθρόνισή μου— εἰσηγήθηκα στόν μακαριστό Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο τήν ἀπονομή καί στόν π. Βασίλειο τῆς ἀνωτάτης ἐκκλησιαστικῆς διακρίσεως τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ χρυσοῦ σταυροῦ τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Ἡ πρόταση ἔγινε δεκτή συνοδικῶς καί ἡ ἀπονομή πραγματοποιήθηκε κατά τόν Ἑσπερινό τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Φωτίου στίς 5 Φεβρουαρίου 2003.
Σήμερα καί μέ ἀφορμή τίς δύο σημαντικές ἐπετείους πού προανέφερα, ἡ τοπική μας Ἐκκλησία τιμᾶ τόν π. Βασίλειο μέ τήν ἀνώτατη διάκρισή της τόν Χρυσό Σταυρό τῆς ἁγίας ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Φωτεινῆς, τόν ἱερό Ναό καί τήν Ἐνορία τῆς ὁποίας ἀξιώθηκε ἀδιακόπως νά διακονήσει πάνω ἀπό πέντε δεκαετίες.
Τελειώνοντας, ἀντί ἄλλης εὐχῆς, ἐπαναλαμβάνω ὅ,τι τό καλύτερο ζητοῦμε ἀπό τόν Θεό γιά ὅλους μας προσευχόμενοι σέ κάθε ἐκκλησιαστική ἀκολουθία: Χριστιανά τά τέλη τοῦ π. Βασιλείου, ἀνώδυνα, ἀνεπαίσχυντα, εἰρηνικά!»
Ὁ π. Βασίλειος, βαθύτατα συγκινημένος, εὐχαρίστησε τόν Σεβασμ. Μητροπολίτη μας.
Ἡ χαρά καί ἡ συγκίνηση τοῦ πολυπληθοῦς ἐκκλησιάσματος καί τῶν πολλῶν πνευματικῶν παιδιῶν τοῦ π. Βασιλείου ἦταν ἔκδηλη.
Ἕνας λαμπρός κληρικός τῆς Ἐκκλησίας μας ἀξιώθηκε νά φτάσει 90 χρόνια ζωῆς, νά παρεδρεύει στό Θυσιαστήριο, νά κηρύσσει τόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί νά καθοδηγεῖ πνευματικά τό πλήρωμα τῆς ἴδιας Ἐνορίας πάνω ἀπό πέντε δεκαετίες!
Ἀφορμή γιά νά τιμηθεῖ ὁ πολιός γέροντας ἀποτέλεσε ἡ ἐνενηκοστή ἐπέτειος τῶν γενεθλίων του καί ἡ συμπλήρωση πενήντα ὁλόκληρων ἐτῶν συνεχοῦς καί καρποφόρου ἱερατικῆς διακονίας στόν ἴδιο Ναό τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς (1962-2012).
Τό 2003 —μέ πρόταση τοῦ Σεβασμ. Μητροπολίτου μας— κατά τήν ἑορτή τοῦ ἁγίου Φωτίου ἡ Ἱερά Σύνοδος διά χειρός τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου τίμησε τόν π. Βασίλειο μέ τόν Χρυσό Σταυρό τοῦ ἀποστόλου Παύλου, τήν ἀνώτατη τιμητική διάκριση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
Τώρα, ἦρθε ἡ ὥρα καί ἡ Μητρόπολή μας νά τιμήσει τον π. Βασίλειο γιά τίς δύο αὐτές σημαντικές ἐπετείους τῆς ζωῆς του, ἀλλά καί τήν ἀνεκτίμητη πνευματική προσφορά του, μέ τήν ἀνώτατη διάκρισή της, τόν Χρυσό Σταυρό τῆς ἁγίας ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Φωτεινῆς καί σχετικό Δίπλωμα.
Προσφωνώντας κατά τό τέλος τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Σεβασμ. Μητροπολίτης μας κ. ΣΥΜΕΩΝ τόν π. Βασίλειο, εἶπε τά ἑξῆς :
«Χρέος τῆς Ἐκκλησίας,
Σεβασμιώτατοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
τιμιώτατοι συμπρεσβύτεροι καί Διάκονοι,
ἀξιότιμοι ἄρχοντες τῆς πόλεώς μας
καί προσφιλέστατοι ἀδελφοί Χριστιανοί,
Χρέος τῆς Ἐκκλησίας εἶναι νά τιμᾶ τούς καλούς καί τιμίους ἐργάτες της, οἱ ὁποῖοι ἀνάλωσαν τόν ἑαυτό τους στή διακονία τοῦ θείου ἀμπελῶνος. Ἔτσι καί ἡ ταπεινότης μου ἐπέλεξε τή σημερινή μεγαλώνυμη πανήγυρη τῆς πολιούχου καί προστάτιδός μας ἁγίας ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Φωτεινῆς γιά νά τιμήσει ἕνα λαμπρό καί πρεσβύτη πλέον λειτουργό καί ποιμένα τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας μας, τόν πολυσέβαστο σέ ὅλους μας Ἀρχιμανδρίτη π. Βασίλειο Τζοβλᾶ, ἐφημέριο καί ἱερατικῶς προϊστάμενο τοῦ Μητροπολιτικοῦ μας Ναοῦ τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς, τοῦ Ναοῦ στόν ὁποῖο βρισκόμαστε αὐτή τή στιγμή καί στόν ὁποῖο γιά μιά ἀκόμη φορά μέ τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ ἀξιωθήκαμε νά προσφέρουμε τό ὑπερφυές μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας.
Ἡ ἐπιλογή τῆς παρούσης ἡμέρας καί τῆς συγκεκριμένης χρονικῆς στιγμῆς δέν εἶναι τυχαία. Συνδέεται μέ δύο ἀξιοζήλευτους σταθμούς τῆς ζωῆς τοῦ π. Βασιλείου. Γεννηθείς τό 1922, ἐφέτος ἄγει τήν ἐνενηκοστή ἐπέτειο τῶν γενεθλίων του καί παράλληλα συμπλήρωσε πενήντα ὁλόκληρα χρόνια ἀδιάκοπης ἱερατικῆς διακονίας ἀπό τόν ὁριστικό διορισμό του τήν 27ην Μαρτίου 1962 ὡς ἐφημερίου ἐδῶ στόν Ἱερό Ναό Ἁγίας Φωτεινῆς Νέας Σμύρνης.
Γνωρίζω καλῶς τό ἱερατικό ἦθος καί τόν σεμνό χαρακτήρα τοῦ π. Βασιλείου. Δέν ἐπιθυμεῖ ἐγκώμια καί ἐπαίνους. Ἔχει βαθιά ἐπίγνωση τῆς ἰδιότητός του ὡς δούλου τοῦ Θεοῦ καί ἐργάτου τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ὁποῖος ἔπραξε καί ἐξακολουθεῖ νά πράττει, ὅσο οἱ δυνάμεις του τό ἐπιτρέπουν, τό καθῆκον του· «ὅ ὀφείλει» κατά τόν λόγο Κυρίου μας (Λουκ. 17,10). Καί ἔπραξε πολλά. Καί ἐξεπλήρωσε μέ ἀξιοζήλευτη συνέπεια τήν ἀποστολική σύσταση «τήν διακονίαν σου πληροφόρησον» (Β’ Τιμ. 4,5). Τό γνωρίζουμε ὅλοι. Ὁ ἱερός Κλῆρος, οἱ ἄρχοντες τῆς πόλεως, τό ἐκκλησιαστικό πλήρωμα, τά πολλά πνευματικά παιδιά του.
Νεοεκλεγείς ἐπίσκοπος τό 2002 —πρίν ἀκόμη καί ἀπό τήν ἐνθρόνισή μου— εἰσηγήθηκα στόν μακαριστό Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο τήν ἀπονομή καί στόν π. Βασίλειο τῆς ἀνωτάτης ἐκκλησιαστικῆς διακρίσεως τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας μας, τοῦ χρυσοῦ σταυροῦ τοῦ ἀποστόλου Παύλου. Ἡ πρόταση ἔγινε δεκτή συνοδικῶς καί ἡ ἀπονομή πραγματοποιήθηκε κατά τόν Ἑσπερινό τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Φωτίου στίς 5 Φεβρουαρίου 2003.
Σήμερα καί μέ ἀφορμή τίς δύο σημαντικές ἐπετείους πού προανέφερα, ἡ τοπική μας Ἐκκλησία τιμᾶ τόν π. Βασίλειο μέ τήν ἀνώτατη διάκρισή της τόν Χρυσό Σταυρό τῆς ἁγίας ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Φωτεινῆς, τόν ἱερό Ναό καί τήν Ἐνορία τῆς ὁποίας ἀξιώθηκε ἀδιακόπως νά διακονήσει πάνω ἀπό πέντε δεκαετίες.
Τελειώνοντας, ἀντί ἄλλης εὐχῆς, ἐπαναλαμβάνω ὅ,τι τό καλύτερο ζητοῦμε ἀπό τόν Θεό γιά ὅλους μας προσευχόμενοι σέ κάθε ἐκκλησιαστική ἀκολουθία: Χριστιανά τά τέλη τοῦ π. Βασιλείου, ἀνώδυνα, ἀνεπαίσχυντα, εἰρηνικά!»
Ὁ π. Βασίλειος, βαθύτατα συγκινημένος, εὐχαρίστησε τόν Σεβασμ. Μητροπολίτη μας.
Ἡ χαρά καί ἡ συγκίνηση τοῦ πολυπληθοῦς ἐκκλησιάσματος καί τῶν πολλῶν πνευματικῶν παιδιῶν τοῦ π. Βασιλείου ἦταν ἔκδηλη.
Ἕνας λαμπρός κληρικός τῆς Ἐκκλησίας μας ἀξιώθηκε νά φτάσει 90 χρόνια ζωῆς, νά παρεδρεύει στό Θυσιαστήριο, νά κηρύσσει τόν λόγο τοῦ Θεοῦ καί νά καθοδηγεῖ πνευματικά τό πλήρωμα τῆς ἴδιας Ἐνορίας πάνω ἀπό πέντε δεκαετίες!
Ἡ ποιμαντορική ἐγκύκλιος
τοῦ Σεβασμ. Μητροπολίτου μας
γιά τήν ἑορτή τοῦ Πάσχα
Πρός τοῦ Σεβασμ. Μητροπολίτου μας
γιά τήν ἑορτή τοῦ Πάσχα
τόν Ἱερό Κλῆρο
καί τούς εὐσεβεῖς Χριστιανούς
τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας
«Μηδείς φοβείσθω θάνατον·
ἠλευθέρωσε γάρ ἡμᾶς
ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος.»
(Κατηχητικός Λόγος
ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου)
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἠλευθέρωσε γάρ ἡμᾶς
ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος.»
(Κατηχητικός Λόγος
ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου)
ΕΟΡΤΑΖΟΥΜΕ καί πάλι μέ χαρά τήν ἔνδοξη καί ζωηφόρο Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μας. Ἀλλά ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ προϋποθέτει τόν θάνατό Του. Ἡ βεβαιότητα τῆς Ἀναστάσεως στηρίζεται στήν πραγματικότητα τοῦ θανάτου Του. Ὁ Χριστός ἔπαθε, ἀπέθανε ἐπί τοῦ Σταυροῦ, ἐνταφιάστηκε καί μετά ἀπό τρεῖς ἡμέρες ἀναστήθηκε. Χωρίς τόν σταυρικό Του θάνατο δέν ὑπάρχει ἡ Ἀνάστασή Του. Ὅπως διδάσκει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, «ὁ Χριστός πῆρε μορφή δούλου, ἔγινε ἄνθρωπος, ταπεινώθηκε θεληματικά ὑπακούοντας μέχρι θανάτου, καί μάλιστα θανάτου σταυρικοῦ» (Φιλ. 2, 7-8). Καί ὁ Θεός Πατέρας Τόν ἀνέστησε ἀπό τούς νεκρούς (Πράξ. 3,15).
Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι νίκη ἐπί τοῦ θανάτου. Ὁ Κύριός μας, καθώς ψάλλουμε, μέ τόν θάνατό Του «πατεῖ» τόν θάνατο. «Καταργεῖ τόν τό κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου», δηλαδή τόν διάβολο (Ἑβρ. 2,14). Καί μέ τήν Ἀνάστασή Του ἐλευθερώνει ἀπό τή φθορά τό ἀνθρώπινο γένος καί δωρίζει στόν κόσμο ζωή καί ἀφθαρσία.
Γι᾽ αὐτό καί οἱ πιστοί, γεμάτοι χαρά καί ἐλπίδα, μποροῦμε νά ψάλλουμε κατά τήν εὐφρόσυνη πασχάλια νύχτα : «θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, Ἅιδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν…».
* * *
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ἀποτελεῖ ἕνα συγκλονιστικό γεγονός, μιά ὀδυνηρή πραγματικότητα τοῦ παρόντος κόσμου. Ἡ ἐμπειρία τοῦ θανάτου εἶναι ὁ κλῆρος πού ἀναμένει κάθε ἄνθρωπο πού βλέπει τό φῶς τοῦ ἥλιου. «Ποιός εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος» ἀναρωτιέται ὁ Δαβίδ, «ὁ ὁποῖος θά ζήσει καί δέν θά πεθάνει;» (Ψαλμ. 88,49). Ὡστόσο, ἡ παρουσία τοῦ θανάτου γέμιζε πάντοτε τήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου μέ φόβο καί ἔφερνε τή σκέψη του σέ ἀπορία καί ἀδιέξοδο. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ἐκφράζοντας τό πανανθρώπινο δέος ἐνώπιον τοῦ θανάτου, ὑπογραμμίζει στά νεκρώσιμα Ἰδιόμελά του : «Ὄντως φοβερώτατον τό τοῦ θανάτου μυστήριον…».
Πῶς προῆλθε ὁ θάνατος; Πῶς μπῆκε στή ζωή μας; Ὁ θάνατος εἶναι ὁ πικρός καρπός καί ἡ τραγική συνέπεια τῆς ἁμαρτίας. «Φθόνῳ διαβόλου θάνατος εἰσῆλθεν εἰς τόν κόσμον» (Σοφ. Σολ. 2,24). Δέν εἶναι ἔργο τοῦ Θεοῦ ὁ θάνατος, ἀλλά συνέπεια τῆς πτώσεώς μας καί τῆς ἀποστασίας μας ἀπό τόν ζῶντα καί ἀληθινό Θεό. «Μέσω ἑνός ἀνθρώπου», γράφει ὁ Παῦλος, «μπῆκε στόν κόσμο ἡ ἁμαρτία καί μέσω τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος» (Ρωμ. 5,12). «Οὐχί Θεός ἔκτισε θάνατον», διδάσκει καί ὁ Μέγας Βασίλειος, «ἀλλ᾽ ἡμεῖς ἑαυτοῖς ἐκ πονηρᾶς γνώμης ἐπεσπασάμεθα».
Πῶς προῆλθε ὁ θάνατος; Πῶς μπῆκε στή ζωή μας; Ὁ θάνατος εἶναι ὁ πικρός καρπός καί ἡ τραγική συνέπεια τῆς ἁμαρτίας. «Φθόνῳ διαβόλου θάνατος εἰσῆλθεν εἰς τόν κόσμον» (Σοφ. Σολ. 2,24). Δέν εἶναι ἔργο τοῦ Θεοῦ ὁ θάνατος, ἀλλά συνέπεια τῆς πτώσεώς μας καί τῆς ἀποστασίας μας ἀπό τόν ζῶντα καί ἀληθινό Θεό. «Μέσω ἑνός ἀνθρώπου», γράφει ὁ Παῦλος, «μπῆκε στόν κόσμο ἡ ἁμαρτία καί μέσω τῆς ἁμαρτίας ὁ θάνατος» (Ρωμ. 5,12). «Οὐχί Θεός ἔκτισε θάνατον», διδάσκει καί ὁ Μέγας Βασίλειος, «ἀλλ᾽ ἡμεῖς ἑαυτοῖς ἐκ πονηρᾶς γνώμης ἐπεσπασάμεθα».
* * *
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ μέ τόν δικό Του θάνατο καί τήν ἔνδοξη Ἀνάστασή Του νίκησε τόν θάνατο. Καί στή νίκη αὐτή τοῦ Χριστοῦ μετέχουμε κι ἐμεῖς οἱ χριστιανοί, πού πιστεύουμε σ᾽ Αὐτόν. Πού βαπτιζόμαστε στό ὄνομά Του κι ἔτσι γινόμαστε κατά τόν ἀπόστολο Παῦλο συμμέτοχοι στόν θάνατό Του καί κοινωνοί τῆς νέας ζωῆς πού χαρίζει ἡ Ἀνάστασή Του (Ρωμ. 6, 3-5).
Τό θαυμαστό τοῦτο γεγονός τῆς ἔνταξής μας στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία καί τῆς σύνδεσής μας μέ τήν κεφαλή τοῦ σώματος πού εἶναι ὁ νικητής τοῦ θανάτου Κύριος, μᾶς κάνει νά βλέπουμε πλέον διαφορετικά τόν θάνατο. Ὁ θάνατος παύει νά ἀποτελεῖ τήν πηγή φόβου καί ἀγωνίας καί προσλαμβάνει λυτρωτικό περιεχόμενο. Ὁ ἀναστημένος Χριστός μᾶς διαβιβάζει ἀπό τόν θάνατο στή ζωή καί ἀπό τή γῆ στόν οὐρανό. Ὁ θάνατος κατά τήν τολμηρή ἔκφραση τοῦ ἀποστόλου Παύλου γίνεται για τόν πιστό «κέρδος», ἀφοῦ ἔτσι πετυχαίνει τό «εἶναι σύν Χριστῷ», δηλαδή τήν ἕνωσή του μέ τόν λατρευτό Κύριο (Φιλ. 1,21,23).
Τό θαυμαστό τοῦτο γεγονός τῆς ἔνταξής μας στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία καί τῆς σύνδεσής μας μέ τήν κεφαλή τοῦ σώματος πού εἶναι ὁ νικητής τοῦ θανάτου Κύριος, μᾶς κάνει νά βλέπουμε πλέον διαφορετικά τόν θάνατο. Ὁ θάνατος παύει νά ἀποτελεῖ τήν πηγή φόβου καί ἀγωνίας καί προσλαμβάνει λυτρωτικό περιεχόμενο. Ὁ ἀναστημένος Χριστός μᾶς διαβιβάζει ἀπό τόν θάνατο στή ζωή καί ἀπό τή γῆ στόν οὐρανό. Ὁ θάνατος κατά τήν τολμηρή ἔκφραση τοῦ ἀποστόλου Παύλου γίνεται για τόν πιστό «κέρδος», ἀφοῦ ἔτσι πετυχαίνει τό «εἶναι σύν Χριστῷ», δηλαδή τήν ἕνωσή του μέ τόν λατρευτό Κύριο (Φιλ. 1,21,23).
* * *
ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ δέν φοβούμαστε πλέον τόν θάνατο, ἀφοῦ ὁ Λυτρωτής Κύριός μας «ἐπάτησε τῷ θανάτῳ τόν θάνατον». Αὐτό μᾶς ἐπισημαίνει θριαμβικά ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στόν Κατηχητικό
του λόγο : «Μηδείς φοβείσθω θάνατον· ἠλευθέρωσε γάρ ἡμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος». Δηλαδή : Κανένας πιά ἄς μή φοβᾶται τόν θάνατο. Ἀπό τόν φόβο τοῦ θανάτου μᾶς ἐλευθέρωσε ὁ θάνατος τοῦ Σωτῆρος Κυρίου.
Δέν φοβούμαστε, λοιπόν, τόν θάνατο. Δέν τρέμουμε μπροστά του. Δέν προσπαθοῦμε νά τόν διαγράψουμε ἀπό τόν ὁρίζοντα τῆς ζωῆς μας. Ἀντίθετα, τόν σκεφτόμαστε συχνά. Διατηροῦμε στίς καρδιές μας αὐτό πού οἱ Πατέρες μας ὀνομάζουν μνήμη θανάτου. Καί ἡ θύμηση αὐτή τοῦ τέλους μας, πού κάθε μέρα πού περνᾶ πλησιάζει, γίνεται ἀνασχετικός φραγμός, ὁ ὁποῖος μᾶς ἀνακόπτει ἀπό τό νά ἁμαρτήσουμε. Νά ἀθετήσουμε τίς ζωηφόρες ἐντολές τοῦ Κυρίου μας. Νά ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό κοντά Του.
Παράλληλα, προετοιμαζόμαστε γιά τήν ὥρα τοῦ θανάτου μας. Γνωρίζουμε μέ βεβαιότητα ὅτι θά ἔρθει· ὅτι θά ἔρθει αἰφνίδια καί ἀπροειδοποίητα. Γι᾽ αὐτό κι ἀγωνιζόμαστε νά εἴμαστε πάντοτε ἕτοιμοι. Σέ κατάσταση πνευματικῆς ἐγρήγορσης. Προσηλωμένοι στήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Πιστοί τηρητές τῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου Του.
του λόγο : «Μηδείς φοβείσθω θάνατον· ἠλευθέρωσε γάρ ἡμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος». Δηλαδή : Κανένας πιά ἄς μή φοβᾶται τόν θάνατο. Ἀπό τόν φόβο τοῦ θανάτου μᾶς ἐλευθέρωσε ὁ θάνατος τοῦ Σωτῆρος Κυρίου.
Δέν φοβούμαστε, λοιπόν, τόν θάνατο. Δέν τρέμουμε μπροστά του. Δέν προσπαθοῦμε νά τόν διαγράψουμε ἀπό τόν ὁρίζοντα τῆς ζωῆς μας. Ἀντίθετα, τόν σκεφτόμαστε συχνά. Διατηροῦμε στίς καρδιές μας αὐτό πού οἱ Πατέρες μας ὀνομάζουν μνήμη θανάτου. Καί ἡ θύμηση αὐτή τοῦ τέλους μας, πού κάθε μέρα πού περνᾶ πλησιάζει, γίνεται ἀνασχετικός φραγμός, ὁ ὁποῖος μᾶς ἀνακόπτει ἀπό τό νά ἁμαρτήσουμε. Νά ἀθετήσουμε τίς ζωηφόρες ἐντολές τοῦ Κυρίου μας. Νά ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό κοντά Του.
Παράλληλα, προετοιμαζόμαστε γιά τήν ὥρα τοῦ θανάτου μας. Γνωρίζουμε μέ βεβαιότητα ὅτι θά ἔρθει· ὅτι θά ἔρθει αἰφνίδια καί ἀπροειδοποίητα. Γι᾽ αὐτό κι ἀγωνιζόμαστε νά εἴμαστε πάντοτε ἕτοιμοι. Σέ κατάσταση πνευματικῆς ἐγρήγορσης. Προσηλωμένοι στήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Πιστοί τηρητές τῶν ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου Του.
* * *
Ἀδελφοί μου ἀγαπητοί,ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
Ἄς μή φοβούμαστε πλέον τόν θάνατο! Τόν νίκησε ὁ θάνατος τοῦ Κυρίου. «Ἀνέστη Χριστός, καί ζωή πολιτεύεται»· ἡ ζωή καί ἡ ἐλπίδα τοῦ Χριστοῦ. Τό φῶς καί ἡ χαρά τῆς Ἀναστάσεώς Του.
Μέ ὁλόθερμες πασχάλιες εὐχές
ὁ Ἐπίσκοπός σας
† Ο ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ΣΥΜΕΩΝ
ὁ Ἐπίσκοπός σας
† Ο ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ΣΥΜΕΩΝ
Παρασκευή
18
Μαΐου
2012
Πέτρου, Διονυσίου, Χριστίνης, Ανδρέου, Παύλου, Βενεδίμου, Κλαυδίας μάρτυρος
Επιλογές
Επίκαιρα Θέματα
Οι Ναοί
Ανακοινώσεις
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗἩ Εἰδική Ἐνοριακή Ἐπιτροπή Χριστιανικῆς Ἀλληλεγγύης (ΕΕΕΧΑ) τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Γεωργίου Ἀργυρουπόλεως (ὁδός Ἁγίου Γεωργίου 2
καί Ἁλίμου), σᾶς προσκαλεῖ σέ Ἐκδήλωση μέ σκοπό τήν οἰκονομική ἐνίσχυση τῆς Α΄ Ὁμάδος Συμπαραστάσεως Κρατουμένων καί Ἀποφυλακισθέντων, πού θά πραγματοποιηθεῖ τήν Κυριακή 20 Μαΐου καί
ὥρα 7.00 μ.μ., στήν αἴθουσα τοῦ Πνευματικοῦ Κέντρου τοῦ Ἱεροῦ
Ναοῦ μας.
Στό τέλος τῆς ἐκδήλωσης θά παρατεθεῖ γεῦμα στούς προσκεκλημένους.
Ὁ Πρόεδρος τῆς ΕΕΕΧΑ – Α΄ ΟΣΚΑ
Οἰκονόμος π. Ἐμμανουήλ Μήτρου
καί τά μέλη
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ
Α. ΜΕΡΟΣ
• Χαιρετισμός τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου
Νέας Σμύρνης κ. Συμεών
• Ὁμιλία τοῦ Προέδρου τῆς ΕΕΕΧΑ – Α΄ ΟΣΚΑ
Αἰδ. Οἰκονόμου π. Ἐμμανουήλ Μήτρου
Β. ΜΕΡΟΣ
• Παρουσίαση παραδοσιακῶν χορῶν τῆς πατρίδος μας
ἀπό τά χορευτικά συγκροτήματα τῆς Ἐνορίας μας
• Προβολή ὀπτικοακουστικοῦ ὑλικοῦ (DVD) μέ στιγμές
ἀπό τή δραστηριότητα καί τήν προσφορά τῆς Ὁμάδος
Γ. ΜΕΡΟΣ : Γεῦμα
Ημερολόγιο 2012
Έχουμε 6 επισκέπτες συνδεδεμένους
Εμφανίσεις Περιεχομένου : 1272777
