Τήν Τρίτη, 27 Ὀκτωβρίου στίς 7.00 τό ἀπόγευμα, ὁ Σεβασμ. Μητροπολίτης μας τέλεσε τόν Ἁγιασμό στή Σχολή Βυζαντινῆς Ἐκκλησιαστικῆς Μουσικῆς τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας. Πρίν ἀπό τήν ἀπονομή τῶν πτυχίων καί τῶν διπλωμάτων ὁ Σεβασμιώτατος καί ἐν συνεχείᾳ, ὁ Διευθυντής τῆς Σχολῆς κ. Δημήτριος Βερύκιος, ἀπηύθυναν λόγο πρός τούς παρευρισκόμενους διδάσκοντες καί διδασκομένους.

   Ὁ Σεβασμιώτατος στήν ἀρχή τοῦ λόγου του εὐχήθηκε καλή καί εὐλογημένη σχολική χρονιά σέ ὅλους τούς μαθητές καί τούς δασκάλους μέ τίς πρεσβεῖες τῆς παναχράντου Μητρός Του καί τοῦ πρωτοκλήτου Ἀποστόλου Ἀνδρέου, στή σκιά τοῦ ὁποίου βρίσκεται ἡ Σχολή. Ἀπευθυνόμενος στούς νέους μαθητές, μεταξύ ἄλλων, εἶπε ὅτι «εἶναι παρήγορο ὅτι φέτος ὑπάρχει μιά μεγαλύτερη προσέλευση σέ σχέση μέ ἄλλες χρονιές. Ἡ εὐχή μου εἶναι ὄχι μόνο νά ἔρθετε ἀλλά καί νά παραμείνετε. Καί ἄν συναντήσετε κάποιες μικροδυσκολίες, νά μήν καμφθεῖτε καί νά μήν ὑποχωρήσετε, νά μήν μᾶς γυρίσετε τά νῶτα ἀλλά νά ἀντέξετε μέχρι τέλους. Ἡ ἀλήθεια εἶναι πώς ὅπως ὁποιοδήποτε ἀντικείμενο ἐπιχειροῦμε νά γνωρίσουμε χρειάζεται κόπος, ἐπιμονή καί σταθερή προσπάθεια, τό ἴδιο ἰσχύει καί μέ τή Βυζαντινή Μουσική. Ἄρα, θά πρέπει νά προετοιμαστεῖτε ψυχικά νά ἐντείνετε τήν προσοχή σας, νά αὐξήσετε τό ἐνδιαφέρον σας καί ὅ,τι διδάσκεστε νά τό ἀφομοιώνετε μέ τόν προσωπικό σας κόπο. “Κόποις κτῶνται τά ἀγαθά”. Ὅ,τι θέλουμε νά κατακτήσουμε, λέμε στά παιδιά κατά τή διάρκεια τοῦ σχολικοῦ Ἁγιασμοῦ, ἀπαιτεῖ προσπάθεια καί κόπο, ὥστε νά ὑπάρξει ἡ προσδοκώμενη καρποφορία. Νά μάθετε τόσα πολλά, ἀναγκαῖα, ὥστε ὅσοι παραμένετε ἐδῶ, στή Μητρόπολή μας νά εἶστε πολύτιμοι καί νά πλαισιώσετε τά ἀναλόγιά της, ἀλλά καί ὅπου ἀλλοῦ εὑρεθεῖτε ἡ παρουσία σας, νά ξέρετε, θά εἶναι πολύτιμη». Κλείνοντας, εὐχήθηκε καλή δύναμη, κουράγιο, ἀντοχές καί πάντοτε ἐπιτυχίες.

   Ὁ κ. Βερύκιος ἀνέφερε σύν τοῖς ἄλλοις ὅτι «συμπληρώνονται φέτος 15 χρόνια ἀπό την ἀπόφαση τοῦ Σεβασμ. Μητροπολίτου μας νά ἱδρύσει τή Σχολή Βυζαντινῆς Μουσικῆς τῆς Μητροπόλεώς μας μέ σκοπό τόν καταρτισμό νέων ψαλτῶν πού θά ἐπανδρώσουν τά ἀναλόγιά μας, ἀλλά καί τή διάδοση τῆς πατρώας μας μουσικῆς, πού ἀποτελεῖ ἱερή παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλά καί πολιτιστικό ἀγαθό οἰκουμενικῶν διατάσεων. Μέ ἰδιαίτερη χαρά ὑποδεχόμαστε τούς 20 νέους σπουδαστές σήμερα, καθώς οἱ ἐγγραφές συνεχίζονται. Σέ ὅλους εὐχόμαστε ὑγεία καί τίς καλύτερες δυνατές ἐπιδόσεις. Συγχαίρουμε τούς πτυχιούχους μας μέ τή διδακτική ἐπισήμανση νά συνεχίσουν τή μαθητεία τους σέ νέα γνωστικά πεδία, στήν κατεύθυνση τῆς ὀρθῆς ἑρμηνείας τῆς ψαλτικῆς τέχνης». «Σεβασμιώτατε», ἀνέφερε κλείνοντας τήν ὁμιλία του ὁ κ. Διευθυντής, «σᾶς εὐγνωμονοῦμε»!

   Πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες κυκλοφόρησαν τά νέα ἡμερολόγια «Τσέπης» καί «Τοίχου» τῆς Μητροπόλεώς μας γιά τό ἔτος 2027.

   Ἤδη βρίσκονται στίς Ἐνορίες μας καί διατίθενται στούς πιστούς. Τό ἡμερολόγιο «Tσέπης» εἶναι ἀφιερωμένο στίς αἱρέσεις καί τά σχίσματα.

   Ἀκολουθεῖ τό κείμενο τῆς «Ἀφιέρωσης».

*

   Δύο ὑ­πῆρ­ξαν οἱ με­γα­λύ­τε­ροι κίν­δυ­νοι πού ἀν­τι­με­τώ­πι­σε ἡ Ἐκ­κλη­σί­α ἀ­πό τήν ἐμ­φά­νι­σή της: ὁ ἕ­νας ἐ­ξω­τε­ρι­κός καί ὁ ἄλ­λος ἐ­σω­τε­ρι­κός. Ἐ­ξω­τε­ρι­κή ἀ­πει­λή ἦ­ταν ἀρ­χι­κά ὁ Ἰ­ου­δα­ϊ­σμός καί ἀρ­γό­τε­ρα —ὅ­ταν τό κή­ρυγ­μα τοῦ Εὐ­αγ­γε­λί­ου ἄρ­χι­σε νά ἐ­ξα­πλώ­νε­ται καί ἔ­ξω ἀ­πό τήν Πα­λαι­στί­νη— ὁ ἐ­θνι­σμός, δη­λα­δή ἡ ἀρ­χαί­α εἰ­δω­λο­λα­τρι­κή θρη­σκεί­α τοῦ ἑλ­λη­νο­ρω­μα­ϊ­κοῦ κό­σμου. Ἡ ἀ­πει­λή πού προ­ῆλ­θε ἀ­πό τό ἐ­σω­τε­ρι­κό τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ἦ­ταν οἱ αἱ­ρέ­σεις καί τά σχί­σμα­τα.

   Τόν πρῶ­το κίν­δυ­νο ἡ Ἐκ­κλη­σί­α ἀν­τι­με­τώ­πι­σε μέ τό μαρ­τύ­ρι­ο τῶν τέ­κνων της. Τόν δεύ­τε­ρο μέ τόν ἀν­τι­αι­ρε­τι­κό ἀ­γώ­να πού δι­ε­ξή­γα­γε. Οἱ ἅ­γι­οι Πα­τέ­ρες μας, ἐμ­πνευ­σμέ­νοι ποι­μέ­νες καί θε­ο­φώ­τι­στοι ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοί δι­δά­σκα­λοι, μέ τά συγ­γράμ­μα­τά τους καί τίς ἱ­ε­ρές συ­νό­δους πού συγ­κρό­τη­σαν, ἀ­να­σκεύ­α­σαν τίς πε­πλα­νη­μέ­νες δο­ξα­σί­ες, κα­τα­δί­κα­σαν τίς αἱ­ρέ­σεις καί δι­α­τύ­πω­σαν ὑ­πό τήν κα­θο­δή­γη­ση τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος ἀ­λά­θη­τα τήν ὀρ­θή πί­στη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.

* * *

   Ἀ­σφα­λῶς ὅ­λοι ἔ­χου­με ἀ­κού­σει τίς λέ­ξεις αἵ­ρε­ση καί σχί­σμα. Ποι­ά ὅμως εἶ­ναι ἡ ἀ­κρι­βής ση­μα­σί­α τους στήν ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή μας πα­ρά­δο­ση; Τούς ὅ­ρους ἀ­να­φέ­ρει καί ἐ­πε­ξη­γεῖ μέ ἀ­κρί­βει­α ὁ Μέ­γας Βα­σί­λει­ος.

   Αἱ­ρέ­σεις εἶ­ναι «οἱ παν­τε­λῶς ἀ­περ­ρηγ­μέ­νοι καί κατ᾽ αὐ­τήν τήν πί­στιν ἀ­πηλ­λο­τρι­ω­μέ­νοι». Μέ ἄλ­λα λό­γι­α, αἵ­ρε­ση εἶ­ναι ἡ πα­ραχά­ρα­ξη τῆς ὑ­γι­οῦς πί­στε­ως καί ἡ νο­θεί­α τῆς ὀρ­θῆς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κῆς δι­δα­σκα­λί­ας. Καί αἱ­ρε­τι­κοί ἐ­κεῖ­νοι πού ἐκ προ­θέ­σε­ως καί ἐ­πί­μο­να ἀρ­νοῦν­ται τήν ὀρ­θό­δο­ξη πί­στη καί ἀ­κο­λου­θοῦν πλα­νε­μέ­νες δι­δα­σκα­λί­ες πού ἡ Ἐκ­κλη­σί­α κα­τα­δί­κα­σε καί ἀ­πέρ­ρι­ψε.

   Σχί­σμα­τα εἶ­ναι «οἱ δι᾽ αἰ­τί­ας τι­νάς ἐκ­κλη­σι­α­στι­κάς καί ζη­τή­μα­τα ἰ­ά­σι­μα πρός ἀλ­λή­λους δι­ε­νε­χθέν­τες». Δη­λα­δή, σχί­σμα εἶ­ναι ἡ ἀ­πό­σχι­ση ἀ­πό τήν ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή κοι­νω­νί­α γι­ά θέ­μα­τα πού ἀ­να­φέ­ρον­ται στήν ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή τά­ξη καί δι­οί­κη­ση καί τά ὁ­ποῖ­α εἶ­ναι εὔ­κο­λο νά δι­ευ­θε­τη­θοῦν.

   Ὁ Μέ­γας Βα­σί­λει­ος ἀ­να­φέ­ρει καί τίς πα­ρα­συ­να­γω­γές, γι­ά τίς ὁ­ποῖ­ες λέ­ει ὅ­τι εἶ­ναι «αἱ συ­νά­ξεις αἱ πα­ρά τῶν ἀ­νυ­πο­τά­κτων πρε­σβυ­τέ­ρων ἤ ἐ­πι­σκό­πων καί πα­ρά τῶν ἀ­παι­δεύ­των λα­ῶν γι­νό­με­ναι».

* * *

   Ὅ­λων —καί τῶν αἱ­ρέ­σε­ων καί τῶν σχι­σμά­των καί τῶν πα­ρα­συ­να­γω­γῶν— αἰ­τί­α εἶ­ναι ὁ πο­νη­ρός πού μι­σεῖ τήν ἀ­λή­θει­α καί ἐ­πι­δι­ώ­κει τήν ἀ­πο­μά­κρυν­ση τῶν ἀν­θρώ­πων ἀπ᾽ αὐ­τήν γι­ά νά τούς ἀ­πο­ξε­νώ­σει τε­λι­κά καί ἀ­πό τή δυ­να­τό­τη­τα τῆς σω­τη­ρί­ας. Ὁ δι­ά­βο­λος, γρά­φει ὁ Μέ­γας Ἀ­θα­νά­σι­ος, «ἐ­πε­γεί­ρει ἡ­μῖν τάς αἱ­ρέ­σεις» καί σπέρ­νει τά ζι­ζά­νι­α τῆς πλά­νης. Ὡς σύμ­μα­χό του στό ἔρ­γο αὐ­τό ἐ­πι­στρα­τεύ­ει τόν ἀν­θρώ­πι­νο ἐ­γω­ϊ­σμό καί τή φι­λαρ­χί­α, πά­θη τῆς ψυ­χῆς δαι­μο­νι­κά πού τυ­φλώ­νουν τό νοῦ καί ὁ­δη­γοῦν στήν πλά­νη καί στήν ἀ­πο­κο­πή ἀ­πό τήν ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή κοι­νω­νί­α.

   Ὁ ἐ­γω­ϊ­στής εὔ­κο­λα ἀρ­νεῖ­ται τήν ἐκ­κλη­σι­α­στι­κή δι­δα­σκα­λί­α καί ἀ­φω­σι­ώ­νε­ται πει­σμα­τι­κά στήν «ἄ­πο­ψή» του. Καί ὁ φί­λαρ­χος εἶ­ναι ἕ­τοι­μος, γι­ά ἀ­σή­μαν­τες —καί πολ­λές φο­ρές ἀ­νύ­παρ­κτες— ἀ­φορ­μές, νά ἀ­πο­σχι­στεῖ ἀ­πό τό σῶ­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καί νά δη­μι­ουρ­γή­σει μέ τούς ὁ­μό­φρο­νές του τή δι­κή του φα­τρί­α.

* * *

   Ὁ Κύ­ρι­ος ἐ­πέ­στη­σε τήν προ­σο­χή μας ἀ­πέ­ναν­τι τῶν ψευ­δο­προ­φη­τῶν πού ἔρ­χον­ται «ἐν ἐν­δύ­μα­σι προ­βά­των», ἐ­νῶ ἀ­πό μέ­σα τους εἶ­ναι ἀρ­πα­κτι­κοί λύ­κοι (Ματθ. 7,15). Ὁ ἀ­πό­στο­λος Παῦ­λος συ­να­ριθ­μεῖ τίς αἱ­ρέ­σεις στά «ἔρ­γα τῆς σαρ­κός» (Γαλ. 5, 19-20) καί προ­ει­δο­ποι­εῖ ὅ­τι μέλ­λει νά ἐμ­φα­νι­στοῦν αἱ­ρέ­σεις, γι­ά νά φαί­νον­ται με­τα­ξύ μας —τῶν χριστιανῶν δηλαδή— αὐ­τοί πού πι­στεύ­ουν ἀ­λη­θι­νά (Α’ Κορ. 11,19).

   Ἀ­νά­λο­γη εἶ­ναι καί ἡ πρό­βλε­ψη τοῦ ἀ­πο­στό­λου Πέ­τρου: Ὅ­πως ὑ­πῆρ­χαν ψευ­δο­προ­φῆ­τες ἀ­νά­με­σα στούς Ἰσ­ρα­η­λί­τες, ἔτ­σι θά ὑ­πάρ­ξουν καί ψευ­δο­δι­δά­σκα­λοι με­τα­ξύ τῶν χρι­στι­α­νῶν, πού θά δι­α­δί­δουν αἱ­ρε­τι­κές δι­δα­σκα­λί­ες καί ἐ­ξαι­τί­ας τῶν ὁ­ποί­ων θά δυ­σφη­μεῖ­ται ἡ ἀ­λη­θι­νή δι­δα­σκα­λί­α (Β’ Πέ­τρ. 2, 1-3).

* * *

    Οἱ αἱ­ρέ­σεις συ­νι­στοῦν μι­άν ἀ­πει­λή γι­ά τήν Ἐκ­κλη­σί­α καί τόν κα­θέ­να ἀ­πό μᾶς, τά μέ­λη της. Ἑ­πο­μέ­νως ὀ­φεί­λου­με νά προ­φυ­λα­χθοῦ­με ἀ­πό τή φθο­ρο­ποι­ό ἐ­πί­δρα­σή τους. Μέ ποι­ούς τρό­πους ἄ­ρα­γε;

   Οἱ χρι­στι­α­νοί δέν ἔ­χου­με δι­κή μας, ἀτομική πί­στη ἀλ­λά τήν πί­στη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Ὑ­πα­κού­ο­με στήν ἀ­λή­θει­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καί ἀ­κο­λου­θοῦ­με τούς κα­νο­νι­κούς ποι­μέ­νες μας. Τόν ἐ­πί­σκο­πό μας, τόν ἱ­ε­ρό κλῆ­ρο μας. Ἔ­χου­με πνευ­μα­τι­κό πα­τέ­ρα, ὁ ὁ­ποῖ­ος δέν μᾶς πα­ρέ­χει ἁ­πλῶς τήν ἄ­φε­ση τῶν ἁ­μαρ­τι­ῶν μας, ἀλ­λά πα­ράλ­λη­λα μᾶς χει­ρα­γω­γεῖ καί στό δρό­μο τῆς ἐν Χρι­στῷ ζω­ῆς. Με­τέ­χου­με τα­κτι­κά στήν κοι­νή λα­τρεί­α καί τά ἅ­γι­α μυ­στή­ρι­α. Ἀ­κοῦ­με τό κή­ρυγ­μα τοῦ θεί­ου λό­γου. Συμ­με­τέ­χου­με ἐ­νερ­γά στή ζω­ή καί στά ἔρ­γα τῆς ἐ­νο­ρί­ας μας.

   Ἀ­πό τίς αἱ­ρέ­σεις εἶ­ναι ἀ­νάγ­κη νά προ­φυ­λά­ξου­με ὄ­χι μό­νο τόν ἑ­αυ­τό μας ἀλ­λά καί τούς ἄλ­λους· τούς ἀ­δελ­φούς μας. Ὁ κα­θέ­νας στό μέ­τρο τῶν δυ­να­το­τή­των του. Ἕ­νας λό­γος πού θά ἐμ­πνέ­ε­ται ἀ­πό γνή­σι­α χρι­στια­νι­κή ἀ­γά­πη, μι­ά ἀ­δελ­φι­κή προ­τρο­πή, μι­ά πρό­σκλη­ση σέ κά­ποι­α ἐ­νο­ρι­α­κή ἐκ­δή­λω­ση, ἡ προ­σφο­ρά ἑ­νός κα­ταλ­λή­λου βι­βλί­ου εἶ­ναι με­ρι­κοί ἀ­πό τούς τρό­πους πού μπο­ροῦ­με νά χρη­σι­μο­ποι­οῦ­με.

   Δέν θά πρέ­πει νά μᾶς δι­α­φεύ­γει πο­τέ πώς ὁ ἀ­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρος τρό­πος εἶ­ναι νά δεί­χνου­με ἔμ­πρα­κτα τήν ἀ­γά­πη μας σέ αὐ­τούς πού θέ­λου­με νά ἑλ­κύ­σου­με κον­τά στό Χρι­στό. Αὐ­τό πεί­θει πε­ρισ­σό­τε­ρο ἀ­πό ὁ­τι­δή­πο­τε ἄλ­λο καί ἀ­πο­δει­κνύ­ει ὅ­τι ἡ Ἐκ­κλη­σί­α στήν ὁ­ποί­α ἀ­νή­κου­με εἶ­ναι πράγ­μα­τι κοι­νω­νί­α ἀ­γά­πης.

* * *

   Ἡ Ἱερά Μητρόπολή μας ἀφιερώνει τό ἐφετινό ἡμερολόγιό της στίς αἱρέσεις καί τά σχίσματα.

   Σκοπός μας εἶναι ἡ εὐαισθητοποίηση τῶν ἀδελφῶν μας χριστιανῶν σέ αὐτά τά θέματα.

   Νά κατανοήσουμε τήν ἀξία τῆς ὀρθόδοξης πίστεώς μας καί τό χρέος μας νά τήν γνωρίσουμε βαθύτερα.

   Νά συνειδητοποιήσουμε ὅτι μέ τήν ὀρθή πίστη συμβαδίζει ἀπαραίτητα καί ἡ συνεπής χριστιανική ζωή.

   Καί τά δύο λειτουργοῦν ὄχι ἀτομικά ἀλλά ἐκκλησιαστικά. Ὅταν δηλαδή εἴμαστε ὀργανικά ἐνταγμένοι στήν Ἐκκλησία μας καί ζοῦμε καί ἀναπνεύουμε μαζί μέ τούς ἀδελφούς μας στήν εὐλογημένη ζωή της· τή λατρεία καί τήν π­ροσευχή της, τά ἔργα ἀγάπης καί ἀδελφικῆς ἀναστροφῆς στίς ἐνορίες της.

†  Ὁ Νέας Σμύρνης Συμεών

   Μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἐνάρξεως τοῦ νέου κατηχητικοῦ - ἱεραποστολικοῦ ἔτους πραγματοποιήθηκε τή Δευτέρα 19 Ὀκτωβρίου ἡ Σύναξη τῶν Κατηχητῶν καί Κατηχητριῶν τῶν Ἐνοριῶν τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας, μέ τή συμμετοχή τῶν Ἱερέων - Ὑπευθύνων Νεότητας, στόν Ἱερό Ἐνοριακό Ναό ἁγίας Βαρβάρας Ἀργυρουπόλεως.

   Ἐν ὄψει τῆς τακτικῆς συνελεύσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας (6-8 Ὀκτωβρίου) καί ἐξ ἀφορμῆς σχετικοῦ θέματος πού πρόκειται νά ἐξετασθεῖ, ὁ Σεβασμ. Μητροπολίτης μας κ. Συμεών ἔδωσε στή δημοσιότητα τό ἀκόλουθο κείμενο.

   Ἐξ ἀφορμῆς τοῦ ἀκροτελευτίου θέματος «Περί βοηθῶν ἐπισκόπων», τό ὁποῖο περιλήφθηκε στήν ἡμερήσια διάταξη τῆς προσεχοῦς τακτικῆς συγκλήσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας μας (6-8 Ὀκτωβρίου), αἰσθάνομαι τό χρέος νά διατυπώσω καί δημόσια τίς ἀπόψεις μου περί τοῦ θέματος. Καί λέγω καί δημόσια (δηλαδή, «ἐνώπιον Ἐκκλησίας»), διότι κατ᾽ ἐπανάληψιν ἐξέφρασα ἐπί τοῦ θέματος τούτου τίς σκέψεις μου τόσο προφορικῶς ἐνώπιον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου —τῆς Ἱεραρχίας καί τῆς Διαρκοῦς— ὅσο καί γραπτῶς ἐπί σχετικοῦ ἐρωτήματος, τό ὁποῖο ἀπηύθυνε μέ τήν ὑπ᾽ ἀριθμ. 2865 Ἐγκύκλιό της ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος τό 2008 πρός τά μέλη τῆς Ἱεραρχίας.

   Μέ ἀφορμή τήν ἔναρξη τῆς νέας Κατηχητικῆς Περιόδου, διαβάστηκε χθές, Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου, ἡ ἀκόλουθη Ἐγκύκλιος τοῦ Σεβασμ. Μητροπολίτου μας στίς  Ἐνορίες τῆς Μητροπόλεώς μας :

   «Ἀγαπητοί Πατέρες καί ἀδελφοί,

   Στό χῶρο τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας, ἡ Κατήχηση ἀποτελεῖ ἕναν ἀπό τούς ἀρχαιότερους θεσμούς. Πράγματι, στούς πρώτους αἰῶνες ὅσοι ἐπιθυμοῦσαν νά γίνουν χριστιανοί, ἔπρεπε πρῶτα νά κατηχηθοῦν γιά ἕνα μεγάλο χρονικό διάστημα (συνήθως ἀπό ἕνα ἕως τρία χρόνια). Ἔπρεπε, δηλαδή, νά γνωρίσουν τό πρόσωπο, τή ζωή καί τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ, νά ἀποδεχθοῦν τή διδασκαλία Του καί στή συνέχεια νά προσέλθουν στό μυστήριο τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος.